Hondengeblaf, kattengejank en vrolijke ploinkjes

Het Crossing Border festival belooft een kruisbestuiving tussen muziek, literatuur en ‘spoken word’. Maar gisteravond had de muziek de overhand.

Crossing Border levert middelbare scholieren „vet veel punten” op voor het vak CKV. Dat moet haast wel, gezien het grote aantal tieners dat zich donderdag, de tweede avond van het festival, tussen het vertrouwde publiek voortbeweegt. Ze reageren lacherig op het geluid van de Britse band Psapp. Onterecht, want zangeres Galia Durant heeft een dromerig stemgeluid dat goed past bij de wonderlijke klanken die Carim Glassmann creëert. Hier kan plots een piepklein, plastic kinderkeyboard tevoorschijn komen, dat beurtelings hondengeblaf en kattengejank voortbrengt. Ook andere speeltjes dragen bij aan het lieve, fantasievolle muziekuniversum van Psapp, vol vrolijke tingels en ploinkjes – net als hun openingstune de televisieserie Grey’s Anatomy.

Het Belgische DAAU creëert intussen een heel andere, mooi-klagerige sfeer. Dankzij de cello, contrabas en dramatisch aanzwellende viool ontstaat een specifieke mix van pop, folk, klassiek en zigeunermuziek. Beide bands overstemmen wel de voorstelling De Internationale, van de Belgische schrijvers Annelies Verbeke en Tom Naegels. Verbeke draagt lijzig fraaie zinnen voor als „op mijn tong smolt een nieuw soort vrijheid”, over het gevoel bij een eerste vliegreis, een combinatie van „ontdekkingshonger en aanmeerangst”. Maar de samenhang tussen hun voordrachten is onduidelijk en een voorstelling van een uur is niet de beste vorm voor zo’n zapfestival.

De voorkeur van het publiek ging zichtbaar uit naar de muziek – onder meer naar de weergaloze Roosbeef. Roos Rebergen is 18 maar heeft een groots, volwassen stemgeluid. Prachtig is haar ode aan bouwvakkers: „Ik ben gek op hun keetjes, gek op hun broodtrommels en dixie-wc’tjes.” Ze krijgt er de tent barstensvol mee. Bij de jonge Pakistaans-Britse schrijver Gautam Malkani is het echter onverwacht rustig. Malkani vertelt geestig over de drie jaar dat hij ’s nachts aan zijn boek werkte, en alle cafeïne die hem met nierstenen in het ziekenhuis deed belanden. Maar interviewster Margalith Kleijwegt vraagt op cruciale momenten niet door.

De voorkeur voor de muziek legt, in elk geval deze donderdag, een lacune in de programmering bloot: er is te weinig overlap. Waar zijn de zingende schrijvers? De musici die gedichten voordragen? Er is alleen striptekenaar Jeffrey Lewis, die zingt tegen het decor van zijn strips. Maar de relatie tussen literatuur en bands als The Futureheads en Razorlight is onduidelijk. Het optreden van laatstgenoemde compenseert echter veel: Johnny Borrell en zijn band blijken hier zelfs beter dan eerder op Lowlands. Het publiek, oud én jong, wordt één in enthousiasme.

Crossing Border, t/m zondag 19/11 in Spui Theater, Den haag. Inl.: 070-3462572, www.crossingborder.nl