Wittiness

Een van de grote bekoringen van het wonen in de UK is het feit dat ‘wittiness’ hier met de paplepel wordt ingegoten. Als Hollander vraag ik me dan ook vaak af of een bepaalde gebeurtenis of reactie niet van tevoren ‘gescript’ is.

Een moeder en dochter wachten voor een zebrapad in Edinburgh. „Mam, waar zijn die tegels voor?”, vraagt dochter, wijzend op de ribbelstrook op het trottoir.

„Die zijn voor blinde mensen lieverd, zodat ze weten dat er een oversteek is.”

„Hoe dan?”

„Nou”, antwoordt moeder, „op het moment dat z’n blindengeleidehond eroverheen loopt, roept ie: ‘Ouch ouch ouch!’.”