Respect. Dat voelde ik, onder de vorkheftruckchauffeurs

Meest gehoorde zin van de afgelopen week: ‘Nou ja zeg, wat die lijsttrekkers allemaal niet doen om aandacht te krijgen.’ Vanavond komt het hoogtepunt: Jan Balkenende in RTL Boulevard. (Ik blijf hem Jan Balkenende noemen tot heel Nederland dat doet. Ja, zo stelt hij zich aan mensen voor! Dus zo heet hij.)

Het is waar. Lijsttrekkers doen rare dingen. Ze gaan in bed liggen met Tatum Dagelet, wandelend debatteren in De Wandeling en freebasen met Filemon Wesselink. Verschrikkelijk, natuurlijk. Maar nog veel verschrikkelijker is het voor de politici die lager op de lijst staan. Die kunnen niet eens kiezen aan welke potsierlijke evenementen ze meedoen. Die moeten het doen met de campagnekliekjes.

En zo belandde Joop Wijn (CDA) gisteren op de vorkheftruckbeurs in Utrecht. De vorkheftruckbeurs in Utrecht, voor wie er niet jaarlijks komt, is een echte mannenbeurs. Ik was er de enige vrouw. Voor de rest waren er veel vorkheftruckchauffeurs, veel vorkheftrucks, en veel vorkheftruckartikelen, zoals een wagentje met ‘wormwielaandrijving’. Ook kon je er je vorkheftruck laten beschilderen – met een adelaar, of een tijger – door een Harley Davidson-lid.

In deze sfeer van testosteron en vorkheftrucks deed Joop Wijn zijn intrede. Joop Wijn is een rustige man. Een slanke man ook, met lange wimpers en een Romeinse neus. Een sierlijke man, zou ik haast willen zeggen. Hij heeft iets adellijks.

Joop Wijn mocht meedoen aan de wedstrijd vorkheftruckrijden. Dit is een belangrijk evenement op de vorkheftruckbeurs, vertelde de scheidsrechter. Elk jaar doet een ‘harde kern’ van topvorkheftruckchauffeurs mee. Er was een parcours waardoorheen brede pallets vervoerd moesten worden. Joop kondigde aan dat hij al moeite had met autorijden, en dat hij sowieso niet zo handig was. Ik hou van dit soort mensen; het zijn mijn soort mensen.

Maar hij deed het toch. En niet slecht. Terwijl de vorkheftruckchauffeurs om mij heen gouden vorkheftruckanekdotes uitwisselden („En toen was ik bij Ikea... met een hele stapel... hahaha... en die pallet viel om...”) manoeuvreerde Joop zich om een vervelend muurtje heen. Toen hij klaar was, klonk er een luid applaus. Respect. Dat voelde ik, onder de vorkheftruckchauffeurs. Joop Wijn keek ongerust onder zijn colbertje. ‘Zweet,’ riep hij, ‘ik heb erg gezweet.’ Ik had met hem te doen. Met opgedroogd angstzweet naar het volgende campagnekliekje. En dat allemaal voor een beter Nederland.