Een klassenfeestje en een Smith & Wesson

Groots en meeslepend zullen we leven. Moeder Nastasia heeft zich nu vijftig dagen afgezonderd van haar kinderen om in De Gouden Kooi rijk en beroemd te worden. De Big Brother-onbenullen zitten al langer opgesloten temidden van tv-camera’s. En dan hebben we het maar niet over de zogenaamde stelletjes uit Undercover Lover die zich in een vleesfabriek hoereren om met vreemdgaan een euroton te winnen.

Nee. Vandaag geen instant televisieroem. Uw beroepskijker stuitte gisteravond op Hunter S. Thompson. De journalist-schrijver die zich op 19 februari vorig jaar, 67 jaar oud, in zijn familiehuis in Colorado een kogel door het hoofd schoot. Hij maakte naam met reportages in Rolling Stone over de Hells Angels en presidentsverkiezingen die gingen tussen Nixon en McGovern (1972). Maar zijn faam ontleende hij aan het boek Fear & Loathing in Las Vegas en ‘gonzo-journalistiek’. Onder invloed van drank en nog meer drugs brak hij met zo’n beetje alle regels: hij betrok de lezers bij zijn schrijfproces, mengde feiten met meningen en fictie en schroomde niet om politici flink te kijk te zetten. Over hem zond Discovery Channel een portret uit, deels in docudrama, in de reeksFinal 24.

Thuis op de bank in het Drentse land – daar waar randstedelingen denken dat je van Nederland bent afgevallen – klonk gemor. Na afleveringen over de acteurs John Belushi en River Phoenix was dit vast meer van hetzelfde. Wie jong in zijn leven een legende wordt, wacht een uitzichtloze strijd om behoud van imago. En op het moment dat de eigen schim je overvleugelt, pak je drank, drugs, pillen en in het geval van Thompson ook een Smith & Wesson .45 om er een eind aan te maken.

De laatste vierentwintig uur van de alcoholische Thompson waren eenzaam en rauw. Diep in de nacht richt hij een geladen jachtgeweer op zijn vrouw. Zijn zoon slaagt erin hem te kalmeren totdat zijn vader zich twaalf uur later zelf doodschiet. Hij was alleen nog maar bezig vuurtjes te steken, buskruit te laten ontploffen en glas kapot te gooien, vertellen uitgever, ex-vrouw, en huisvriend. Drank en drugs die hem voorheen inspireerden, vraten nu zijn hersens aan. De Grote Schrijver schreef niet meer en vroeg zich maar een ding af: wat ben ik aan het doen? Zijn ex-vrouw: „Al anderhalf jaar praatte hij over shooting himself.”

Serieus werd hij sinds de jaren tachtig niet meer genomen. Zelfs presidentskandidaat John Kerry dreef de spot met hem toen hij zei dat, ha ha, Hunter Thompson vice-president zou worden. En bij spreekbeurten viel hij na vijf minuten dronken van het podium om wel 2.500 dollar te incasseren. Zonder jaren-60-elan was hij Hunter S. Thompson De Alcoholist en was zelfmoord de enige uitweg. De trieste tol van roem en groots en meeslepend leven.

Intussen geen politiek vandaag. Over het lijsttrekkersdebat las u voorin deze krant en ook het programma Stemwijzer kon ons niet bekoren. Ja, wij zweven nog, maar de KRO stuurde ons, dat hadden we moeten weten!, direct de kant van het CDA op. Bovendien waren we op een soort klassenfeestje beland. De politieke nummers twee zaten bil aan bil op een bank tegen de muur, wachtend tot ze hun sound bites kwijt konden. Met op zijn Amerikaans: gillende studentjes met vlaggetjes. Terwijl ook Bekende Nederlanders waren opgetrommeld voor een intiem kijkje in hun keuzeproces. De royaltywatcher van RTL Boulevard kwam uit bij de SP en Gordon is tegen dubbele nationaliteit.

Groots en meeslepend, toch? Of nee, Gordon is van de VVD. Die zong in 1995 met Annemarie Jorritsma het campagnelied.

Reageer op deze column via www.nrc.nl/ogen