De Anne Frank-boom was niet happy meer

Afstervend stamschot, geen reactiegroei op snoeiwonden, explosieve toename van zowel de ganoderma-schimmel als de honingzwam, en verhoogd risico op stambreuk. Er restte slechts één conclusie, zegt boomverzorger Henk Werner, directeur van Pius Floris Boomverzorging Amsterdam: de witte paardenkastanje die Anne Frank beschrijft in haar dagboek over haar onderduikadres tijdens de Tweede Wereldoorlog, moet snel worden gekapt.

Stutten, was dat geen oplossing?

„Nee. Kastanjebomen hebben landelijk gezien een probleem. Veel bomen hebben last van een schimmel die vanuit het wortelgestel de stam aantast. Daar is nog geen remedie tegen. In een andere omgeving had deze boom nog wel 150 jaar meegekund. Maar in 1983 is een stookoliecontainer in de tuin aan de Keizersgracht gaan lekken. Sindsdien voelt de Anne Frank-boom zich niet happy.”

Weer een grote boom die verdwijnt.

„Helaas wel, ja. Door de druk van de mens verdwijnen meer grote bomen dan er bijkomen. Het gevecht om de ruimte in de stad gaat duidelijk ten koste van het groen. Bij onze bestemmingsplannen wordt onvoldoende rekening gehouden met bomen. Onverstandig, want grote bomen zijn goed voor onze gezondheid. Het bladerdak van zo’n volwassen kastanjeboom is een enorm stoffilter.”

Hoe nu verder?

„Anderhalf jaar geleden hebben we een eindtwijg van de Anne Frank-boom op kweek gezet. Die ent is nu bijna een meter hoog. Na de kap kunnen we die plaatsen op de plek van de huidige boom.”

Hoe lang duurt het voordat zo’n ent is uitgegroeid tot een grote boom?

„Zo’n 150 jaar. Wij zeggen altijd: boompje groot, plantertje dood.”

Arjen Ribbens