Dankzij fout doelpunt ineens in dertiende eeuw

Kruistocht in spijkerbroek

Regie: Ben Sombogaart. Met: Joe Flynn, Stephanie Leonidas, Emily Watson. In: 107 bioscopen. ****

Het begint nu met een voetbalwedstrijd, en Dolf, de held van het boek, is nog lang geen held. Hij verprutst de kans op een doelpunt door de bal niet af te spelen maar zelf te willen scoren. Om die fout recht te zetten wil hij terug in de tijd met een tijdmachine. Een verbetering van het boek zou ik dit begin niet willen noemen, want dat hoeft niet verbeterd te worden, want het boek is een van de beste kinderboeken die ooit in Nederland stukgelezen zijn.

Er zijn een paar dingen aan het verhaal veranderd die voor de fans even slikken zijn. Leonardo en Marieke, twee van de meest geliefde personages, bestaan niet meer. In hun plaats komt Jenne, die dat gemis draaglijk weet te maken. Met haar doet de liefde zijn intrede.

Dolf wordt niet teruggeflitst naar de voetbalwedstrijd, maar komt terecht in Duitsland in 1202, net op de plek waar een lange stoet kinderen langstrekt op weg naar Jeruzalem. De reden van die tocht blijft schimmig, maar onderweg gebeurt zoveel dat er weinig tijd is om je daar druk over te maken.

Kruistocht in spijkerbroek is een Engelstalige internationale coproductie geworden en de moeilijkste massascènes zijn met behulp van de computer tot stand gekomen.

Voor het tot stand brengen van zo’n moeilijke productie verdienen regisseur Ben Sombogaart en producent Kees Kassander alle lof. In Joe Flynn vond Sombogaart een uitstekende Dolf, die in het begin een saaie slungel is, maar juist daardoor in zijn rol lijkt te groeien. Het open einde zal kinderen én volwassenen rauw op het dak vallen. Het moet de mogelijkheid van een tweede deel open houden. Laten we daar op hopen.