Bizon onder de scooters

Het is een bakbeest van een scooter die ook bij motorrijders respect afdwingt: de Suzuki Burgman 650 ABS executive. Heel wat handschoentjes van tegemoetkomende ridders van de weg gaan omhoog, vaak gevolgd door een verbaasde blik over de schouder: „Verhip, ’t was een scooter...”

De superioriteit van het motorvolkje krijgt ook een geduchte knauw als de Burgman 650 bij een stoplicht als een bizon wegtrekt: binnen vijf seconden zit hij op 100 km/u, daarbij alle wegmotoren achter zich latend. Het geheim daarvan zit in de versnellingsbak. Het is een door Suzuki zelf ontwikkelde, elektronisch geregelde, continu variabele transmissie. Terwijl motorrijders tijdens het optrekken tijd en vermogen kwijt zijn met schakelen, kan de Burgman gewoon met vol vermogen doortrekken.

Voor deze superscooter heeft Suzuki alles uit de kast getrokken. Het remgedrag wordt sterk verbeterd door ABS – heel prettig bij het grote gewicht en relatief kleine wielen. Bijzonder is de mogelijkheid om met een druk op de knop het motorkarakter om te schakelen van economy naar sport. Heel aardig is de mogelijkheid om het windscherm tijdens het rijden elektrisch te verstellen. Voor lange rijders schiet het scherm overigens tekort. Volgens de importeur is een opzetstuk verkrijgbaar. Om gemakkelijk tussen files door te rijden zijn ook de spiegels elektrisch wegklapbaar. Hoe is het weggedrag van deze luxe geweldenaar? Dat blijft toch een ervaring die ook na duizend kilometer rijden nog steeds gemengde gevoelens achterlaat. De motor van de Burgman 650 is een wonder van soepelheid, de vering is goed (de achtervering is een beetje te hard voor een solorijder), het remgedrag werkelijk uitstekend. Maar toch... je krijgt er niet het man-machinegevoel mee als met een motorfiets. De knietjes zweven los in de lucht, ook als je ze in een bocht graag om de benzinetank zou willen klemmen.

En er blijft meer vreemd: het gedrag in de bochten – vreemd vergeleken met een scooter en vreemd vergeleken met een motorfiets. De Burgman is niet echt een scooter: het onzichtbare frame is dat van een motorfiets en hij heeft ook dezelfde veereigenschappen als een motorfiets. Maar de wielbasis, de afstand van wielas tot wielas, is toch gauw 15 centimeter langer dan van een motorfiets. Zijn forse gewicht (met brandstof en olie meer dan 265 kg) gecombineerd met de kleine wielen en de lage gewichtsverdeling, maakt dat de Burgman heel anders in de bocht ligt dan welk voertuig ook. Dit is geen kritiek – waarschijnlijk wen je er wel aan.

Waar je in de bochten zeker aan moet wennen, is de variabele transmissie. Deze is voortdurend bezig het toerental van motor en dat van het voertuig op elkaar af te stemmen. Midden in een lange bocht is dat niet prettig, omdat daarmee ook de motor minder of meer afremt, zonder dat je daar zelf invloed op kunt uitoefenen. Ontkoppelen kan niet, want ook de koppeling is automatisch. Voor de Burgman 650 is daar wat op gevonden: je kunt met een druk op de knop de transmissie in vaste standen fixeren, waartussen je met je duim kunt schakelen, wat ook handig is in de bergen. In totaal heb je voor je linkerduim negen knoppen te bedienen, wat heel wat oefening vergt om die blindelings te vinden.

Met een verbruik tussen de 5 en 6 liter per 100 kilometer is de brandstoftank van 15 liter aan de kleine kant. De Burgman 650 is bedoeld voor woonwerkverkeer: behalve de grote bagageruimte onder het zadel – goed voor twee helmen – is er alleen een mogelijkheid voor montage van een achterkoffer, zijkoffers op deze brede scooter zitten er niet in. Dat je met deze luxe superscooter niet op vakantie kunt, is toch wel jammer.

Rob Biersma

Rob Biersma is redacteur bij de redactie Opinie van NRC Handelsblad en heeft jaren gereden op motoren en scooters.