‘Zij zijn groot en ik is klein...’

Corry van der Linden was het kuikentje Calimero.

En twee Grobbebollen en een karrenvracht smurfen.

Een van de bekendste oneliners uit tekenfilmland komt van een klein, zwart kuikentje met ‘op zijn koppie’ een eierdop met barst: Calimero. Het brave hoentje dat door de grote dieren altijd verkeerd werd begrepen en de schuld kreeg, debuteerde in 1972 bij de TROS. De ‘tigste’ herhaling was in 2004 op Nickelodeon. Van Dale heeft het onmachtige gevoel van Calimero vereeuwigd als ‘calimerocomplex’.

Calimero’s verongelijkte piepstemmetje was afkomstig van de knappe hoorspelactrice Corry van der Linden (1937, Utrecht). Zij gaf haar stem aan het figuurtje van de Italiaanse tekenaar Toni Pagot. Zijn wortels waren in Van der Lindens nasynchronisatie nog hoorbaar in de lichte Italiaanse hik: máma, pápa! Eén keer heeft Van der Linden Pagot (1921-2001) persoonlijk ontmoet: „Bene, bene”, zei hij toen. „Goed, goed.”

Andere herinneringen moeten van ver komen. Het verleden laat Van der Linden soms in de steek, zeker na de dood van een zoon een paar jaar terug. Ze staat nog op Disney-dvd’s als De reddertjes in Kangoeroeland (Bianca) en Paniek op de Prairie (Pearl). Vorig jaar droeg ze dichtwerk van Cornelis van Dijk voor. Nu is Van der Linden vaak thuis in Bussum.

Achter een raam op de eerste verdieping staat een grote pop van Calimero: een mascotte om te vieren dat de elpee De avonturen van Calimero 25.000 keer was verkocht, vertelt zoon Valentijn. Het was 1 maart 1973. Van der Linden kreeg een Gouden Plaat en ontmoette haar toekomstige echtgenoot: trombonist Hans de Ruyter, overleden in 1981.

De echte ‘kijkbuiskinderen’ kennen Van der Lindens stem ook van andere series. In Ti-ta Tovenaar (productie 1972-1974) vertolkte ze de pluizige Grobbebol Geeltje en Grobbebol Broer. Eén keer was ze zelf in beeld als zanglerares van tovenaarsdochter Tika. Verder gaf Van der Linden een stem aan een karrenvracht Smurfen (in de jaren 1981-1987): Luilak, Klungel, Babysmurf, Dichtsmurf, Boerensmurf en Smurfin.

Calimero is haar altijd het best bijgebleven. Samen met zijn vriendinnetje Priscilla en die betweterige Pieter Eend. „Omdat Calimero zo lief kon zijn en af en toe boos. Misschien wel omdat ik hem bén.”

En dan vanuit het niets gebeurt het. Op de bank in haar huiskamer duikt Van der Linden een beetje ineen, kijkt omlaag en piept met hoge uithalen: „Nou, het is niet eerlijk. Want zij zijn groot en ik is klein, en dat is niet eerlijk. Nou.„

Verrek.

Daar zit Calimero. Dat kleine zwarte kuikentje. Verscholen onder een eierdop met barst.

Luister naar de tune van Calimero op www.nrc.nl/bekend