Verdwijnende ambachten

Suikerziektedag!Dus ik al vroeg naar Vroom & Dreesmann om m’n diabetesprik te halen.

Welke politieke partij, bedacht ik onderweg, zorgt er nou eindelijk eens voor dat je binnenkort al die medische zaken in één winkel, warenhuis of kiosk kunt afhandelen, of desnoods in een rijdende bus waar je dan meteen ook je methadon mag scoren?

Met een hoop tamtam wél twee miljard claimen voor supersnelwegen zonder afslagen, maar iets simpels voor de kleine consument? Dan geeft Rutte niet thuis. Nu moet ik me van de ene plek naar de andere reppen om op allerlei verschillende adressen te zien of ik zwanger ben, of er misschien iets met m’n nieren is, of m’n longen het nog doen, of m’n ogen, en dan ben ik nog niet eens aan m’n herniatest toegekomen, of aan een tumorfoto, laat staan aan de huisarts bij wie ik in geval van levensbedreiging een verwijsbriefje moet halen, wat natuurlijk ook een mijl op zeven is, want waarom plaatsen ze daar geen automaten voor, zoals je tenslotte overal archaïsche brievenbussen hebt (van de firma Tie En Tie), die allang overbodig zijn geworden omdat iedereen mailt?

Op de afdeling herenondergoed waar ze een werelddiabetesdaghoekje hadden ingeruimd, werd voor het Journaal net een dokter geïnterviewd, die er sip bijstond. Ik hoorde hem zeggen dat er volgens hem veel nadelen kleefden aan al die moderne doe-het-zelf-methodes. Hij wilde niet meteen van gevaren spreken, zei hij, maar je kon aan z’n gezicht zien dat hij de gratis injectiespuiten liefst persoonlijk uit de handen van de aanwezige amateurprikker had geslagen.

Ik kon met hem meevoelen. Je schijnt bij sommige drogisten voor 18 euro 50 al een operatietrommel voor eenvoudige ingrepen te kunnen kopen, zoals je vroeger een goocheldoos in de schoen van je kinderen deed. Je eigen blindedarm eruit halen wordt beschouwd als een fluitje van een cent. En dan kan zo’n dokter – brood steeds meer uit de mond gestoten – wel voorspellen dat het met latente suikerpatiënten lelijk kan aflopen, maar intussen had zich al een rij van honderden meters gevormd, vol gratis afnemers. Ik hoorde trouwens dat de Hema een actie voorbereidt waarbij vaste klanten drie gratis worsten toe krijgen als ze een tbc-schrammetje komen ophalen.

Zijn er nog ambachten over?

Ik kan er van meepraten. Jarenlang gedacht dat journalistiek een beroep was, en op een dag word ik wakker en de krant is volgeschreven door bloggers. „Ik ben best bereid ook over persoonlijke koetjes en kalfjes te schrijven”, zeg ik nog tegen de hoofdredacteur, maar die vraagt: „Gratis?”

Wanhopige verslaggevers hebben zich ijlings laten omscholen tot regisseur/cameraman/televisie-interviewer/cutter (en komen voor vraaggesprekken toch weer bij Jan des Bouvrie uit, want wie anders?) – en Hilversum raakt bevolkter en bevolkter met kinderen die naar hun kalasjnikov grijpen als ze het woord documentaire horen. Kijkt iemand nog wel eens naar Nova? Dat was vroeger een professionele rubriek. Daar hebben ze nu een liefhebber in dienst genomen die elke avond twee politici door mekaar heen laat kakelen, zelf intussen een broodje in de kantine gaat halen, en na een half uur terugkomt met de boodschap dat de tijd van de heren om is.

Ik liet me vertellen dat je tegenwoordig in een halve middag (als je hebt onthouden waar de knop voor de automatische piloot zit) weet hoe je een Boeing 747 moet besturen, en voor de berechting van alle horecaondernemers die geen verantwoordelijkheid voor hun beveiliging hebben genomen, willen CDA en VVD straks brandweermannen laten zij-instromen. Politiek is tenslotte altijd al een kolfje geweest naar de hand van mensen die geen vak hebben geleerd.

Volgens de test had ik geen aanleg voor diabetes. Maar kan ik die dilettanten vertrouwen?