Sean Lennon overtroefd door vader en Wainwright

Concert: Sean Lennon. Gehoord: 14/11 Melkweg, Amsterdam.

Bah, wat een lauw kopje thee schotelde Sean Lennon zijn publiek voor. Er werd om rock & roll geroepen, maar er kwam geen rock & roll. Er waren Beatlefans aanwezig, maar er kwam uiteraard geen Beatlesmuziek. De zoon van John Lennon en Yoko Ono heeft het volste recht om zelf iets in de muziek te ondernemen. Maar hij heeft dìe achternaam, en tot op zekere hoogte ook de nasale stem van zijn vader. Sean (31) doet er alles aan om de vergelijking te ontlopen en heeft zich zelfs een gekunstelde Radiohead-falset aangemeten. Het hielp echter niet dat hij gisteren in een matig gevulde Melkweg zo’n typisch rond Lennon-brilletjes droeg en dat hij er muzikaal niet veel van bakte.

In 1998, ten tijde van zijn debuutalbum Into The Sun, kon Lennon nog een beetje de hippe jonge artiest uithangen, in de buurt van de Beastie Boys die zijn cd uitbrachten op hun Grand Royal-label. Zijn vriendin werd toetseniste Yuka Honda van Cibo Matto, die ook nu nog prominent in zijn begeleidingsgroep figureert. Acht jaar later (precies de tijdspanne tussen het eerste en het laatste album van The Beatles) is er van de jeugdige aura weinig over, en beweegt Sean zich met zijn tweede album Friendly Fire akelig dicht in de buurt van gladde formulepop.

Misschien is hij wel te onbaatzuchtig en te weinig ambitieus voor een muziekcarrièrre. Gisteren maakte hij ook nog de ernstige fout om zijn goede collega Martha Wainwright (ze delen bandleden) toe te staan in zijn voorprogramma wat nieuwe nummers uit te testen. Wainwright, zelf ook behept met familie in de muziek, zong haar liedjes zo intens en overtuigend dat ze al het volgende overschaduwde.

Martha kon er niks aan doen; ze was gewoon tien keer beter dan de schutterige Sean. Zijn zang was onvast, zijn gitaarspel middelmatig, zijn nummers sloom en voorspelbaar. “Mag ik een ballad spelen?” vroeg hij. “Nééé!” antwoordde het publiek dat wel eens wat pittigers wilde horen, maar Sean deed het toch.

De avond kwam daarna niet meer van de grond, behalve tijdens de toegift waarin hij een nieuw nummer in duet met (alweer) de fantastische Martha Wainwright zong.