Op pad met de zeepkist kwam hij tenminste ‘echte mensen’ tegen

Wouter Bos moest maar niet meer met zijn zeepkistje door Nederland toeren, vond campagnespecialist Jacques Monasch, want hij werd er moe van en dat zag er niet goed uit op tv. Maar Wouter Bos weigerde de zeepkisttour op te geven. Op pad met de zeepkist kwam hij ‘echte mensen’ tegen, en die gaven hem energie, verklaarde hij.

Hij heeft het geweten. Gisteren in Arnhem stond Wouter weer op zijn zeepkist, en er waren een hoop echte mensen bij. Hele echte mensen. Allemaal met hun eigen, echte problemen, waarover ze Wouter dringend moesten spreken.

Dat krijg je als je binnen een week van Wouter ‘Lekker Kontje’ Bos metamorfoseert in Wouter ‘Draaikontje’ Bos.

Er was er een man uit Iran, die hem wilde spreken over de mensenrechten in Iran. Een man in een scootmobiel, die hem wilde spreken over scootmobielen. Een vrouw die een huis wilde kopen, die hem wilde spreken over huizen kopen. Een vrouw uit Turkije, die hem wilde spreken over Turkije.

Maar Wouter was moe. Hij stond de echte mensen wel te woord, maar kortaf, als een kleuterleidster met dertig dreinende kinderen om zich heen. Tegen de Iraniër: „Ik vind mensenrechten belangrijk, ja. Dus ook in Iran.” Tegen de Turkse vrouw: „We hebben Koerden in de partij, dus dat komt wel goed.”

Alleen de man in de scootmobiel kreeg uitgebreid aandacht. Wouter boog zich over hem heen en vertelde dat gehandicapten de hardste klappen hadden gekregen, de afgelopen jaren. De man knikte bedremmeld. Zijn vrienden, die ook in scootmobielen zaten, vonden het geweldig. Een van hen liet zich meteen interviewen door de Duitse televisie. „I am for Wouter Bos because he is for mensen met een handicap”’ zei ze.

De sterk-en-sociaal-glimlach, die ik bij Wouter Bos al nooit erg overtuigend heb gevonden, kwam er in Arnhem wel heel geforceerd uit. Vooral toen de ene Arnhemmer na de andere hem ging adviseren dat hij ‘links moest gaan en niet moest zwabberen’. Dan lachte hij moeizaam, mompelde iets over ‘strategie’ en probeerde de persoon in kwestie met een rode roos af te schepen.

Aan het eind ging Wouter op de foto met wat vegetariërs die actie voerden tegen de bio-industrie. „Hoe kijk je vegetarisch?” grapte Wouter tegen de drom fotografen. Geen idee, Wouter. Oefen eerst eens op vriendelijk. Daar houden echte mensen van.