De belastingadviseur heeft het gedaan

Op zaterdag 25 september 1999 rond 12 uur vindt de politie het lichaam van de 60-jarige, vermogende mevrouw Wittenberg in haar huis in Deventer. Zij heeft steekwonden in haar borst en een rode striem in de hals. Er zijn geen sporen van braak.

1De feiten: Ernest Louwes uit Lelystad was belastingadviseur en executeur-testamentair van de weduwe. Zij droeg hem op het geld dat ze naliet – naar schatting 2 miljoen euro – onder te brengen in een stichting. Op 23 september 1999 om 20.36 uur is hij de laatste die haar belt. Het telefoontje duurt zestien seconden en wordt opgevangen door een zendmast in Deventer. Justitie gaat ervan uit dat de moord kort daarna is gepleegd. Voor het geld van de weduwe opent Louwes (die zelf zijn achternaam in de publiciteit bracht) in eerste instantie een privérekening in plaats van een stichtingsrekening. Eind 2003 worden DNA-sporen en een bloedvlekje van hem aangetroffen op de blouse van het slachtoffer. In 2006 worden een tweede bloedvlekje en nog enkele sporen gevonden. DNA van anderen dan Louwes en het slachtoffer ontbreekt. Louwes heeft de moord altijd ontkend.

2De interpretatie van de feiten: Het gerechtshof van Den Bosch citeert in zijn vonnis vier deskundigen die stellen dat het feit dat een mast in Deventer het telefoontje van Louwes aan de weduwe oppikte, betekent dat hij op dat moment in Deventer was. Verklaringen van twee andere deskundigen dat dat niet het geval hoeft te zijn, verwerpt het hof. De DNA-sporen laten volgens het hof „redelijkerwijs geen andere uitleg [toe] dan dat deze moeten zijn ontstaan bij het plegen van het delict”.

3Louwes’ verklaring: Ernest Louwes belde de weduwe naar eigen zeggen vanuit de auto, terwijl hij vanuit Utrecht op weg was naar zijn huis in Lelystad. Hij gaf haar een bedrag door dat ze nog moest weten voor het regelen van haar nalatenschap. Eerder die dag zou hij haar een zakelijk bezoek hebben gebracht. Zijn DNA zou toen op de blouse terechtgekomen kunnen zijn. De bloedvlekjes zouden via een hoest- of niesbui kunnen zijn overgedragen. Louwes gebruikt medicijnen voor hooikoorts die bloedneuzen tot gevolg kunnen hebben. Het geld van de weduwe ging volgens hem eerst naar een privérekening omdat de nieuwe stichting nog niet was ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.

4De rechtsgang: De rechtbank van Zwolle sprak Louwes in maart 2001 vrij. Het hof van Arnhem veroordeelde hem in december 2001 tot twaalf jaar. Belangrijk bewijs was toen een mes, gevonden in een portiek, dat via een geurproef door een politiehond aan Louwes was gekoppeld. In juli 2003 oordeelde de Hoge Raad dat de zaak moest worden heropend – uit DNA-onderzoek was gebleken dat sporen van zowel Louwes als het slachtoffer op het mes ontbraken. Nadat wel DNA van Louwes op de blouse van het slachtoffer was gevonden, bekrachtigde het hof van Den Bosch begin 2004 het eerdere vonnis. Vandaag dient Louwes’ nieuwe herzieningsverzoek bij de Hoge Raad.

Op www.peterrdevries.nl staat een betoog waarom Ernest Louwes waarschijnlijk wél de dader is. Of 93241 naar 7585