‘Black Dahlia’ blijft niet bij

The Black Dahlia. Regie: Brian De Palma. Met: Scarlett Johansson, Josh Hartnett, Aaron Eckhart, Hilary Swank. In: 32 bioscopen.

Waarschijnlijk zijn er langzamerhand meer retro film noirs gemaakt dan echte. The Black Dahlia is er een van Brian De Palma, een regisseur die zowel aardige als abominable films op zijn naam heeft staan, zowel Dressed to Kill en Scarface als Snake Eyes en Femme Fatale. The Black Dahlia ziet er schitterend uit en bevat een aantal virtuoze shots, maar acteurs en verhaal zorgen er niet voor dat de film je lang bijblijft; tijdens het kijken lijk je hem eigenlijk al te vergeten. Misschien komt dat doordat wat er goed aan is al in zoveel andere films beter is geweest dat The Black Dahlia vooral een stereotiepe verzameling stills blijft. Spannend wordt dit verhaal over „obsessie, liefde, hebzucht, corruptie en verdorvenheid” nooit.

The Black Dahlia gaat over het oplossen van de moord op een jonge starlet en/of prostituee en/of lesbienne die, gehuld in een zwarte jurk, gruwelijk verminkt gevonden wordt op een grasveldje in downtown Los Angeles. We hebben dan al kennis gemaakt met twee politiemannen die zich met haar zaak zullen bezighouden en met de vriendin van een van hen – of van hen beiden. Als verfilming van een roman van James Ellroy is de film in elk opzicht de mindere van L.A. Confidential van Curtis Hansson uit 1996, die in de gewenste broeierige sfeer wel een sterke plot wist te poten. Hier lukt dat niet, hoeveel grond er ook wordt losgewoeld en hoeveel vuil er ook naar boven komt.

De acteurs lijken vooral om hun plaatje gecast. Josh Hartnett en Aaron Eckhart zien er allebei goed uit in wijde pakken en met gleufhoeden, maar worden ook weinig meer dan mannequins. Hetzelfde geldt helaas voor Scarlett Johansson, een actrice van wie je na Lost in Translation, Scoop et cetera meer zou verwachten dan dat twinsetjes en sigarettenpijpjes haar goed staan.