Begonnen als een rechterhand

Al dertig jaar een begrip in Nederland: Sesamstraat.

Maar wie schuilt er achter die grote, blauwe veren?

Sesamstraat Pino FOTO: Leendert Jansen Jansen, Leendert

Echt bekend zal ze morgen niet zijn; herkend worden lijkt René Menschaar namelijk een nachtmerrie. Ze wil onder geen beding op de foto. „Ik heb ooit in een straat gewoond waar de mensen erachter kwamen wat ik deed. Ze benaderen je opeens anders; kunnen alleen nog maar praten over wat je doet. Het overkomt Frank, Aart en Gerda ook heel vaak.”

René Menschaar (51) speelt al zeventien jaar Pino in de Nederlandse Sesamstraat. Daarmee is ze de ‘langstzittende’ Pino ooit, nog altijd met veel plezier. „Ik leg veel van hoe ik als kind was in mijn spel. Zo kan ik mijn verbazing beter overbrengen op kinderen. Dan bén ik Pino.”

Menschaar begon haar toneelcarrière toen ze negentien was op de Toneelacademie in Maastricht. Daar bleef ze slechts een jaar. Bij het Werftheater in Utrecht kwam ze voor het eerst in aanraking met het poppenspel. Ze was direct verkocht. „Ik ontmoette Bert Plagman, de man die Tommie in Sesamstraat speelt. Hij nodigde me uit om eens mee te doen.” Ze werd de rechterhand van Bert én Tommie.

In 1990 kwam haar kans: Lejo Dijkgraaf, de toenmalige Pino, hield er mee op. Menschaar solliciteerde direct, hoewel niet geheel voorbereid. „Ik heb altijd een zwart-wit televisie gehad. Pas toen ik voor het eerst op de set kwam, zag ik dat Pino blauw was!”

Ze werd in eerste instantie niet aangenomen vanwege haar postuur. „Ik ben klein en tenger. Alle andere Pino’s werden door mannen gespeeld. De producers waren bang dat het teveel zou veranderen. Maar ik heb geoefend totdat ze inzagen dat ik het kon.”

‘In Pino zitten’ is fysiek erg zwaar. Menschaar houdt haar ene arm constant boven haar hoofd en bedient zo het hoofd en de bek van Pino. Haar andere arm zit in de vleugel. Ook zit er een monitor in het pak zodat ze kan zien waar ze loopt.

Het spannendste wat ze ooit als Pino heeft gedaan? Handtekeningen aanbieden aan de Tweede Kamer, om te protesteren tegen het opheffen van de NPS. „Het was geweldig om journalisten te woord te staan die me steeds vroegen of Pino straks naar het arbeidsbureau moest... Pino is een kind!”

Overigens is Pino-spelen geen full-time baan: Sesamstraat wordt één keer per week opgenomen. Menschaar speelt ook in de schoolvoorstelling ‘Pippeloentje gaat naar Marokko’ en in een Belgisch peutertoneelstuk. Maar in haar hart blijft ze Pino. „Ik wil niet in het pak sterven, maar ik ga ermee door zolang ik kan.”

Beluister fragmenten en lees de rubriek na op nrc.nl/bekend