Transport naar de 13de eeuw

Gisteren was de première van de jeugdfilm Kruistocht in Spijkerbroek.

Af en toe glipte er een monnik langs, of een troubadour met doedelzak.

„Ik haat open eindes!” Janita van twaalf vond Kruistocht in spijkerbroek leuk en spannend en mooi, maar het eind van de film was voor haar bijna onverdraaglijk. Blijft 21ste-eeuwse Dolf nou in de Middeleeuwen of niet? En wat gebeurt er met Jenne op wie hij net verliefd is geworden? Aan het slot van de film, die gisteren in première ging in Rotterdam, blijven deze vragen open. En niet alleen Janita kon dat maar moeilijk accepteren.

Eigenlijk wilden alle kinderen die je het na afloop vroeg, dat Dolf en Jenne weer samen zouden komen. Hun liefde had ze het meest geraakt. En de spannende dingen natuurlijk. Mauro (9) vond de flitsen zo eng, waarmee Dolf zich een gemene hond van vroeger herinnerde. Lisa (12) had bijna hardop gegild toen een wolf ineens in beeld kwam en Max (10) vond het gewoonweg vies dat die wolf een jongetje had gedood.

Regisseur Ben Sombogaart stond na afloop in de foyer van Pathé Schouwburgplein de felicitaties in ontvangst te nemen. Af en toe glipte er een monnik langs, of een troubadour met doedelzak of schalmei. De première – in twee boordevolle Pathézalen tegelijkertijd – was feestelijk gestoffeerd met allerlei Middeleeuws volk dat eruit zag alsof ze zó uit het Archeon waren weggelopen. „We hebben met het einde de mogelijkheid van een vervolg willen oplaten”, zegt Sombogaart, met in de ene hand een biertje en onder zijn andere arm het eerste exemplaar van de computergame die alle aanwezige kinderen na afloop gratis meekregen. „Maar of er een vervolg komt, hangt af van het succes van deze film. De scenarioschrijver heeft wel al een deel twee in zijn hoofd.”

Als de film het moet hebben van de mond-tot-mond reclame zal het wel in orde komen, want de reacties van de meeste kinderen waren erg positief. Ze hadden een spannende film gezien en het gevoel gekregen dat ze met Dolf mee getransporteerd waren naar de dertiende eeuw. De massascènes van de kinderkruistocht zijn royaal. De opnamen zijn voor het grootste deel op locatie gemaakt, in Luxemburg, Duitsland en Kroatië en dat zie je er ook aan af. Geen benauwd gevoel van de studioruimte of holle geluiden. Acteurs die echt samen kunnen acteren, in plaats van ieder apart voor een leeg scherm waar de computertekenaar later de effecten invult. Kruistocht in spijkerbroek is een fysieke ervaring.

De kijker moet niet te zeer aan het gelijknamige boek van Thea Beckman hechten, want er zijn nogal wat drastische veranderingen doorgevoerd in het scenario van William Haney. De beste middeleeuwse vrienden van Dolf, Leonardo en Mariecke, bestaan niet meer en zijn samengesmolten in Jenne, een wijs en kordaat meisje van een jaar of zeventien. Toch had Geesje, met haar acht jaar één jaar jonger dan de keuring officieel toelaat, hen niet gemist. Zij kende het boek al van de luister-cd, maar de film vond ze nog mooier. Haar vriendinnetje Annebel, wel keurig 9, was na afloop helemaal vol van het feit dat sommige middeleeuwers de kinderkruistocht niet in hun stad wilden toelaten en dat andere de kinderen probeerden te stelen. Ze had zelf wel even in de tijd willen terugreizen om de kleine kruisvaarders te helpen.

Het leukst vond Geesje dat Dolf zijn i-Pod in de Middeleeuwen achterliet. En er was nog een opvallend modern product dat hij bij zich had: een Mars die hij deelde met de uitgehongerde kinderen. Aangezien op de première ook dozen vol Marsen stonden, lag de vraag aan producent Kees Kasander voor de hand: hoeveel heeft hij van de snoepfabrikant gekregen om die reep zo nadrukkelijk in beeld te brengen? „Ze wilden niets betalen. Ik kreeg alleen toestemming om het merk in de film te gebruiken.”