Rattenvanger van zwarte parade, met witgeverfd haar

CD EMO

My Chemical Romance, The Black Parade

Reprise

***

Van de bands die tegen wil en dank tot het emo-genre (‘emotional hardcore’) worden gerekend, zal uit het rijtje Fall Out Boy, Panic! At The Disco en My Chemical Romance de laatste waarschijnlijk de grootste overlevingskans hebben.

De muziek is schaamteloos bombastisch. Zanger Gerard Way heeft zijn haar wit geverfd ‘om er ongezond uit te zien’ en de teksten gaan op zijn emo’s over de pijn van het zijn, maar MCR neigt binnen die zelf opgelegde stijlkenmerken het meest naar aantrekkelijke punkrock à la Green Day.

Hun derde album The Black Parade is een ambitieus conceptwerk dat er geen doekjes om windt: „Come on come on to this tragic affair”, opent Way als een rattenvanger zijn zwarte parade die bedoeld is om de onaangepasten, de dolende zielen en de zwartkijkers naar het licht te leiden. Ondanks alle sombere tekstonderwerpen is popsucces het onmiskenbare doel; het meest duidelijk in het Queen-achtige dramanummer Mama en de kermis-glamrocker Teenagers. Waarmee My Chemical Romance precies dat is wat de fans niet willen horen: een hartstikke leuke rockgroep met een zonnige toekomst.

Jan Vollaard