Di Meola: virtuoos, te virtuoos

Concert: Al Di Meola. Gehoord: 12/11 World Forum Convention Center, Den Haag.

Hoe kan het toch, vroeg je je na vijf nummers van de Amerikaanse gitarist Al Di Meola af, dat nadrukkelijk getoonde virtuositeit zo oervervelend kan worden. Gitaaradepten smelten bij zijn snelle licks en runs, maar zelden komt zijn muziek echt binnen. Krachtpatserij in plaats van vervoering.

Al DiMeola heeft een tweeledige carrière. Zijn affiniteit met de jazzrock en fusion begon op zijn negentiende in de groep van pianist Chick Corea: Return to Forever. Begin jaren tachtig maakt hij naam in het legendarische akoestische gitaartrio van John McLaughlin met Paco de Lucia. Di Meola heeft echter ook een speciale voorliefde voor Argentijnse en Braziliaanse muziek. Hij was bevriend met tangomeester Astor Piazzolla die hem in de herfst van zijn leven voorzag van advies.

Di Meola belichtte in dit concert beide kanten. Met zijn band, die weinig meer deed dan mooie tapijtjes voor de gitarist neerleggen, speelde hij nummers afkomstig van zijn nieuwe cd Consequence of Chaos. Di Meola’s solo’s lieten zich beluisteren als een masterclass gitaartechnieken: hoe laat fusion zich mengen met ritmische latinvarianten. Zoals een flamencodanser zijn voeten stotend neerzet, plaatste Di Meola macho en met veel machtsvertoon in korte gitaarstatements ook steeds zijn uitroeptekens. Zo! En nog eens: zo!

Na de pauze boog Di Meola zich met zijn akoestische gitaar over een serietje Piazolla-werken. Nog nooit iemand dit zo zielloos horen invullen. Alle nootjes waren bekwaam en raak, maar er kwam geen enkele emotie of overdracht tot stand. Dan maar weer de band erbij, met een synthesizer van Mario Parmisano die niet alleen tenenkrommende accordeongeluidjes produceerde maar ook strijkers. Edelkitsch zat Di Meola niet in de weg.