Wij, de contractbrekers

De Leeuwen van Tawheed waren dit keer spraakzamer. Tawheed betekent de éénheid. Allah is één en brengt de eenheid in de wereld. Tawheed kan men dus vertalen als eenheid en enigheid van God. Deze absolute vorm van monotheïsme is de basisgedachte van de islam: „Zeg: Allah is God als enige; God de bestendige. Allah heeft niet verwekt en is niet verwekt en niet één is er aan Allah gelijkwaardig” (de koran, Soera 112). De radicaliteit van deze eenheid keert zich ook tegen het christendom (drie-eenheid) en het polytheïsme (veelheid). Eén is één, zegt de koran. De onderwerping aan deze ondeelbare Allah werd door de profeet Mohammed en zijn politieke volgelingen gezien als het vertrekpunt van de islam.

Ayatollah Khomeini, maar ook Bin Laden, gebruiken het begrip Tawheed als de vlag voor de radicale islam. Het uiteindelijke doel is immers het onderwerpen van de mensheid aan de absolute éénheid van Allah. Zodoende is Tawheed de basiscategorie van de politieke islam. De militante jihadisten opereren onder de vlag van Tawheed tegen de Taghut. Dit is de politieke verschijning van het kwade zoals de VVD, de machtige joden (Cohen), de hypocriete moslims (Ahmed Aboutaleb) en de afvalligen (Hirsi Ali). De groep rond Mohammed B. noemde zich de Leeuwen van Tawheed.

Tijdens de rechtszitting in het proces tegen Samir A. en zijn vrienden werd een aantal filmpjes getoond. Justitie had deze filmpjes – kennelijk bestemd voor propaganda – in beslag genomen bij de verdachten. In een ervan zien we het lijk van Theo van Gogh en horen wij de stem van de Palestijnse imam Abu Basir. Die zegt: „Wie de islam beledigt is niet alleen een ongelovige maar de leider van het ongeloof, die contractbreuk pleegt en moet worden gedood.” Het begrip beledigen wordt door dit soort mensen erg ruim opgevat. Het stellen van een paar vragen of kritische opmerkingen kan ook als een belediging worden opgevat. Voor het sluiten van een contract zijn ministens twee partijen nodig. Wie heeft namens Europa of Nederland met de politieke islam een contract afgesloten?

De moord op Theo van Gogh wordt gerechtvaardigd op basis van een fictief contract. Ook zien we in de film de demonstratie van een aantal vredelievende moslims die geweld in naam van de islam afkeuren. Tegelijkertijd horen we de stem van die Palestijnse imam die ook deze vredelievende moslims tot kafirs dan wel handlangers van de ongelovigen verklaart. Die moslims mogen ook worden gedood. Hoezo beledigen?

Hier hebben we te maken met de globalisering van de jihad. Dit maakt de strijd tegen het islamitische terrorisme buitengewoon moeilijk. Mohammed B. wordt wereldwijd in jihadistische kringen als een held gezien. Ik vind het vreemd dat het Openbaar Ministerie dit filmpje niet aan iedereen wil tonen. De meerderheid van moslims zou zich rot schrikken bij het zien van dit soort propaganda. Je kunt je samenleving weerbaar maken tegen de internationale islamitische misdadigers als je in alle openheid over het intolerante aspect ervan kan praten.

Ondertussen zijn de strafeisen gesteld en zijn ook de pleidooien gehouden. De advocaten zijn in dit proces geloofwaardiger dan in het eerdere proces tegen de Hofstadgroep. Ze hebben bijvoorbeeld hun cliënten geadviseerd om te gaan praten. Daardoor gaan uiteraard niet alle verdachten de waarheid spreken, maar de zoektocht naar de waarheid wordt op deze manier wel gemakkelijker.

Britta Böhler en andere advocaten kwamen nu minder geëngageerd over. Ze handelden zoals elke strafrechtadvocaat dient te doen: a) twijfels zaaien over de feiten en b) het uiten van de juridisch-technische bezwaren. Wat wel zorgwekkend is, is het feit dat drie hoofdverdachten door één kantoor worden verdedigd. Zo ontstaat de schijn van belangenverstrengeling. Als de verdachten door verschillende kantoren zouden worden verdedigd, dan zouden ze niet als één groep overkomen. Overigens hoeven de belangen van de ene verdachte niet overeen te komen met die van de andere. Soms is het verstandig om het begaan van een misdrijf toe te geven in de hoop op strafvermindering.

In alle eerlijkheid moet ik toegeven dat er wel bewijzen zijn tegen de verdachten die nog niet ontkracht zijn door de verdediging. Maar dit kan de verdediging niet kwalijk worden genomen. Dat bijvoorbeeld de kroongetuige zelf een radicale moslim was, en zijn eigen aandeel wil minimaliseren, neemt zijn betrouwbaarheid nog niet weg. Want hij is en blijft een terreurverdachte die zichzelf niet wil criminaliseren. De vraag is echter of zijn getuigenis steun vindt in ander bewijsmateriaal.

Wordt het terroristische oogmerk bewezen, dan past het in de Europese ontwikkeling om zeer hoge dan wel de hoogste straffen toe te passen. Dit eist de wetgever ook van de rechters. Niet voor niets zijn de strafmaxima in terrorismezaken verhoogd. Het beveiligen van de samenleving met haar democratische structuren is het beoogde doel van deze strafmaat.

En de rechter moet het terroristische oogmerk niet willen terugbrengen tot de mondelinge of schriftelijke verklaringen bij het plegen van een terroristische misdaad. Zonder de brief van Mohammed B. aan Ayaan Hirsi Ali zouden we ook, op grond van de feiten en omstandigheden, zijn daad als terrorisme kunnen bestempelen. Het is van belang dat hierover rechtseenheid wordt geschapen door de Hoge Raad. Maar helaas kennen noch de verdachten, noch die Palestijnse imam enige betekenis toe aan deze rechtspleging. De jihadist erkent de democratische rechtsorde niet. Bovendien lossen de juridische uitspraken het probleem niet op. De internationale jihad zal moord en verderf blijven propageren. Het weerbaar maken van de burgers en de democratische instituten tegen het islamitische terrorisme moet een remedie zijn tegen de gevolgen van de terroristische misdaad.