Liever maagd zijn

Inez Piso (18) bezoekt een klooster waar ze leert nee te zeggen tegen seks voor het huwelijk

Kuisheidsgordels op slot! Op het trainingskamp ‘No Apologies’ leer je hoe je je maagdelijkheid bewaart tot het huwelijk, zodat je geen apologies hoeft te maken tegenover je toekomstige wederhelft. Het programma werd afgelopen weekend vanuit het bisdom Roermond georganiseerd.

Het klooster waarin het programma plaatsvindt, heeft waarschijnlijk wel honderd kamers, duistere vertrekken en geheime gangen. Mijn groep van twintig levenslustige jongeren wordt een kleine kamer met feestverlichting binnengeleid. Een beamer vult een diascherm waarop het komende half uur een docufilm te zien is. De film is overtuigend, draagt problemen (soa’s en kinderen) van seks aan en geeft ook direct de enige oplossing: onthouding. In deze Amerikaanse film benadrukken gladde jongeren de coolheid van onthouding en domme jongeren geven hun fouten toe. „Op mijn school werden er condooms uitgedeeld, toen dacht ik ‘en ik ga ze gebruiken ook!’, nu heb ik er spijt van.” Een meisje vertelt over haar abortus en een ander over haar kind, dramatische vioolmuziek zwelt aan en ik betrap mezelf op de gedachte: „Dit zal ik nooit laten gebeuren.” Er zitten inderdaad een hoop gevaren aan seks en voorbehoedsmiddelen beschermen niet tegen de spijt die je achteraf kan voelen.

zeven sacramenten

Als ik katholiek zou zijn, zou ik mijn dosis orgasmes wel missen, daarom vraag ik aan de aardigste leider: „Maar masturberen dan? Mag dat ook niet?” „Nee, dat is expliciet verboden door de kerk. Het huwelijk is namelijk een van de zeven sacramenten. Het enige sacrament dat je als leek aan een andere leek mag schenken. Vergelijk het maar met een ander sacrament: de doop. Het babyhoofdje wordt daarbij drie keer in water gedoopt. Zo hoort bij elk sacrament een handeling. Voor het huwelijk is dit de huwelijksnacht, waarbij de geslachtdelen uhm… het water zijn, zeg maar. Daarnaast is seksualiteit iets dat je hebt gekregen om te delen met je echtgenoot, niet om er zelf van te genieten.”

Ze hadden evengoed meteen op hun beamer kunnen projecteren: „Geen maagd meer? Afgelikte boterham! Hoer!”

Even later worden er Post-its uitgedeeld en een bak met kleurrijke stiften gaat rond. De opdracht luidt: schrijf de voordelen of nadelen van onthouding op. Ik klem mijn tong tussen mijn lippen en schrijf met paarse viltstift: ‘Nadeel van onthouding: Je kunt je overweldigende liefde niet uiten met de ultieme seks op het moment dat jij dat voelt.’

Dit romantische argument kleeft vervolgens op een groot vel met ‘Nadelen’ erop. Andere nadeel-post-its vermelden: ‘Je kan maar met één persoon seks hebben’ of ‘Je blijft achter op je vrienden’.

De leiding bespreekt eerst het vel met alle voordelen, die beduidend in de meerderheid zijn. ‘Je krijgt geen ziektes’ en ‘je raakt niet ongewenst zwanger’ zijn veelvoorkomende voordelen.

De leiding streept de nadelen van onthouding ook met gemak tegen de voordelen weg. Op deze manier worden alle nadelen van onthouding ontkracht, terwijl de voordelen geprezen en als waarheid worden benadrukt. Mijn anti-onthouding-post-it wordt overgeslagen tijdens deze afzeikronde. Kan ik wel tegen. Ik houd mijn mond, slik mijn discussiemogelijkheden in en wacht op de volgende indoctrinatiemethode: de Mars.

Karamel en melksubstantie worden omhuld door perfect gestolde chocolade. Een prachtige chocoladereep is zojuist ontdaan van zijn plastic hoesje en wordt nu omhooggehouden en getoond door een leidinglid. „Deze Mars is voorbestemd om opgegeten te worden door Sara”, zegt ze. De lekkernij wordt door veertig afwachtende ogen aangestaard. „De Mars weet dit alleen zelf nog niet. Nu moet hij zelf een keuze maken; rechtstreeks naar Sara of via iedereen in deze ruimte.” Ze kijkt even naar de Mars en slaat haar ogen neer. „Ik geef de Mars door en vraag jullie om er even in te knijpen, voordat hij uiteindelijk op zijn bestemming aankomt.”

De Mars wordt hardhandig bewerkt door ontelbare handen en verandert langzaam in een hoopje misselijkmakende substantie. Machteloos kijk ik hoe de door de rest van de groep inmiddels tot moes geknepen Mars op zijn eindbestemming tussen de kaken van Sara vermaald wordt. Ze hadden evengoed meteen op hun beamer kunnen projecteren: ‘Geen maagd meer? Afgelikte boterham! Hoer!’

kloostergangen

We lopen door het labyrint van kloostergangen richting de kapel en Natalie (16) zegt dat het haar moeilijk lijkt om te wachten met seks. „Dat lukt me denk ik niet”, zegt ze nuchter. „Ik bekijk het wel als ik een vriend heb, nu hoef ik niet persé een beslissing te nemen.” We lopen langs een non die haar wijsvinger tegen haar lippen druk en een ‘ssst’-geluid maakt. „Maar daarom ben ik ook hier, om de andere kant te zien. Zo kan ik beter een beslissing nemen”, fluistert ze me nog toe.

De priester die een nooit eindigende avondmis verzorgt, preekt met zijn armen wijd uitgestrekt over het huwelijk: „Trouwen is iets prachtigs waar je slechts éénmaal voor kan kiezen en seksualiteit hoort daar ook bij. Dus je maakt een belofte aan diegene die naast jou staat tijdens de verbintenis met God. Seksualiteit is iets heel kostbaars, iets heel fragiels, dat wil je natuurlijk alleen met jouw echtgenoot of echtgenote delen. Voorbehoedsmiddelen zijn onnodig, want je wilt openstaan voor het leven dat God jou wellicht schenkt.”

Tijdens de avondwandeling kom ik erachter dat deze ideeën ook echt serieus genomen worden. Mark (18) vertelt over zijn toekomstplannen: „Huisje boompje beestje, hè”, zegt hij. „Ik wil ook echt maagd blijven tot mijn huwelijk. Ik zie seks als een stukje van jezelf dat je maar één keer kan weggeven. Het is moeilijk om te wachten, maar ik ga het wel doen.” Dan kijkt hij even om zich heen en om er zeker van te zijn dat niemand ons kan horen. „Ik ben al eens verder gegaan met een meisje. Daar schrok ik toen zo erg van”, zucht hij, „dat ik het heb uitgemaakt”.