In avondkleding naar de première van James Bond

Sander Simons (44) is PR-consultant en sinds augustus campagneleider van EénNL.

Hij staat zesde op de kieslijst van die partij. Simons woont in Amsterdam en is ongehuwd. „Marco Pastors is een boegbeeld dat weinig onderhoud nodig heeft. En hij is opvallend aaibaar.”

Campagneleider van EénNL Sander Simons: ,,De peilingen! De peilingen! We komen er niet tussen. Voor geen enkel debat op nationaal niveau wordt Marco uitgenodigd.” Foto Maurice Boyer Sander Simons campagneleider Pastors Foto NRC H'Blad Maurice Boyer 061110 Boyer, Maurice
Sander Simons

Vrijdag 3 november

Campagneleider, het is een prachtige titel maar ik zeg er meteen bij dat ik tevens mijn eigen chauffeur, secretaresse en koerier ben. Ik mopper niet, want het is één groot avontuur waar ik in juli op verzoek van Marco Pastors in gedoken ben.

Gevestigde partijen hebben duizenden mensen die helpen. Wij hebben welgeteld drie vrijwilligers in een geleend kantoor in Rotterdam, die de ‘harde’ campagne doen: posters plakken, petjes en flyers regelen, telefoontjes en mails beantwoorden. We hebben een echt ‘campagnebeest’ in huis, oud-wethouder Arie-Wim Boer uit Purmerend. Hij houdt het campagnecentrum draaiend en hij weet dingen waar ik niets van weet: welke lijm je voor je posters moet gebruiken, of je beter sleutelhangers of stickers kunt uitdelen.

Hij regelt ook de bustour, die morgen begint. We trekken door Nederland, en gaan flyers uitdelen en met mensen praten. Over media-aandacht hebben we niet te klagen. Alle omroepen willen Marco hebben. Ik heb nog nooit iemand geadviseerd die zo hot is.

’s Avonds doe ik zelf, als kandidaat-Kamerlid, mee aan een debat over maatschappelijk verantwoord ondernemen. Ik moet discussiëren met ervaren mensen van PvdA, VVD en SP. Ik merk dat je zo’n debat kunt winnen als je nét iets scherper en humoristischer bent dan je tegenstander. De organisatoren zeggen dat ze getwijfeld hadden of EénNL wel mocht komen. Zo’n eng clubje.

Zaterdag

We hebben een clubdag met de hele lijst. We gaan flyeren in Delft. Het wekelijkse strategie-overleg slaan we vandaag over. Geeft niks, want we beginnen dat overleg altijd met de peilingen, waarin wij (te) laag staan. De campagne loopt als een trein, de peilingen blijven achter. En dat is natuurlijk mijn schuld, als campagneleider. Wij zijn ervan overtuigd dat we minstens tien zetels waard zijn. Het gekke is: het zou best kunnen dat de peilingen dat óók aangeven, als je rekening houdt met een standaardafwijking van zes zetels. Dan staan we niet drie maar negen.

Vandaag wordt ons verkiezingsspotje voor de tweede keer uitgezonden. Net als de andere partijen krijgen wij zendtijd op de publieke omroep. Dat is eerlijk verdeeld, wij krijgen evenveel als de grote partijen, en nog gratis ook!

Onze boodschap is kort en helder: ik ben Marco Pastors, dit is wat we willen, stem op lijst 12. In twee minuten kun je best veel punten noemen en dat gaat Marco gemakkelijk af. Zowel het tv-spotje als het radiospotje was in een halve dag gemaakt. Als media-adviseur regisseer ik hem nauwelijks, omdat hij het van nature goed doet. Heerlijk is dat, zo’n man als boegbeeld die weinig onderhoud nodig heeft! Hij is ook opvallend aaibaar. Zelfs na een felle discussie met moslimjongeren, staat iedereen gezellig met hem na te praten.

Zondag

Zondag is de enige dag waarop ik even rust kan nemen. Nou ja, rust: ik lees de boeken van de andere Nederlandse politieke leiders, plus een boek van Bob Woodward over Bush’ oorlog in Irak. Woodward heeft ooit samen met Carl Bernstein het Watergate-schandaal onthuld. Hij is in mijn ogen één van de beste journalisten ter wereld, die ook nog aantrekkelijk en spannend schrijft.

Overigens wordt er zondag wel gewerkt aan de campagne. Er is altijd wel een programma waarin Marco optreedt. Hij wordt dan begeleid door woordvoerder Ron Boers. Ron en Marco kennen elkaar al jaren. Dat werkt zó goed, dat ik alleen maar in de weg zou lopen als ik ook nog mee zou gaan. Ron en ik bespreken dagelijks wat er op het programma staat, en beslissen, uiteraard in overleg met Marco, wat we wel en niet doen. Ja, we doen ook dingen niet. In het begin van de campagne wilden de media ons steeds met de ‘andere’ rechtse partijen in debat laten gaan maar dat wilden wij niet, omdat we niet in die rechtse hoek thuishoren. Wij zijn breed, niet rechts.

Ik besteed mijn zondag aan lezen, en ’s middags naar de film en daarna uit eten met een vriendin. We slagen erin een paar uur niét over EénNL te praten, maar dat komt ook doordat we dingen doen waar je geen woorden bij nodig hebt.

Maandag

We moeten opvallen, dus ik regel dat we met de top van de lijst in avondkleding de première van de nieuwe James-Bondfilm bezoeken. We komen niet aan per limo maar met een paardentram. De journalisten die ik over het idee vertel, moeten lachen. Onze kandidaten moeten van mij zo snel mogelijk bekende Nederlanders worden. Op de rode loper verschijnen zal zeker leiden tot foto’s en tv-aandacht.

Ik weet ook nog wat te verdienen voor de club: een ondernemer belt dat hij ons een warm hart toedraagt en biedt zijn hulp aan. Ik regel meteen een lunch met Marco zodat hij zelf oog in oog met de weldoener kan zien wat hij eruit kan halen. We doen het op eigen kracht bij EénNL. Dat betekent dat we gekozen hebben voor een subsidieloos bestaan. Alles gebeurt met eigen mensen, inclusief ‘onze’ twee Kamerleden Joost Eerdmans en Anton van Schijndel, die samen een groep vormen in het parlement. Joost gaat vanavond posters plakken in Den Haag. Het is een mooi contrast, overdag in pak in de Tweede Kamer, ’s avonds met een EénNL-jack plakkend door de stad crossen. Bij één van de borden kwamen ze een SP’er tegen, die zei: „Je plakt toch niet over Marijnissen heen, hè?” „Nee”, zeiden onze plakkers, „over Halsema”. De SP’er: „O, dan is het goed!”

Dinsdag

Ik bereid het wekelijkse campagne-overleg voor: waar gaan we de laatste weken adverteren en hoe bereiken we zoveel mogelijk mensen? Vandaag proberen we op te vallen met een scherp persbericht, iets wat we vaker doen, met wisselend succes. De pers lijkt alleen maar bezig met de zogenaamde titanenstrijd tussen Bos en Balkenende. Wij lanceren ideeën, en die zijn er genoeg. Joost heeft al vele ‘aanvalsplannen’ gemaakt. Ik overleg met hem en Bert, zijn assistent, over het nieuwste plan: hoe pakken we dierenbeulen aan? Dit is een onderwerp dat miljoenen mensen aanspreekt, dus ik verwacht dat de pers daar zeker naar zal komen luisteren.

Het zou mooi zijn als alle Kamerleden zo actief waren. Joost was mijn eerste contact op weg naar Marco, toen EénNL nog niet bestond. Hij had mijn politieke hart gestolen door tijdens een reces vrijwillig in de gevangenis te gaan zitten. In ons gesprek, al meer dan een jaar geleden, klikte het meteen. Toen in juli het kabinet viel, moesten we als een haas aan de slag. Marco heeft een groep gevormd die vanaf de zomer elke zaterdag in het geheim bijeenkwam om na te denken over programmapunten, het logo, de naam – alles waar een nieuwe partij aan moet denken. Soms waren de discussies fel, maar ik had al snel het gevoel: hoe we ook botsen, ik wil deze mensen niet loslaten. En we slagen er nog steeds in al onze disputen samen op te lossen. De verbondenheid is groot.

Woensdag

De campagnebus gaat naar Purmerend en Haarlem. We zijn al bijna door onze eerste 25.000 flyers heen. Er moet snel worden bijgedrukt. Ik verbaas me erover hoe ondernemers die ons helpen ook echt bereid zijn iets te doen, zoals het harder laten draaien van drukpersen, en nog voor niets ook. Logistiek is lastig bij zo’n nieuwe club. Onze posters waren dermate laat beschikbaar, dat enkele vrijwilligers zich lijken te hebben afgewend. Ik trommel ze zo snel mogelijk op om te zien of ze toch nog voor ons door het land willen rijden om de witte plekken op de kaart van EénNL-gezichten te voorzien. Ik denk dat ze het wel zullen doen. Uit liefde voor Leefbaar Rotterdam en Pim, twee pijlers waar EénNL op gebouwd is.

Donderdag

De peilingen, de peilingen! We komen er niet tussen, voor geen enkel debat op nationaal niveau wordt Marco uitgenodigd. Wanneer zien de media dat de ‘titanen’ Bos en Balkenende niets nieuws toevoegen? De campagne gaat nauwelijks over inhoud en wij hebben zo veel te melden! En de grote partijen zeuren maar over non-issues als de hypotheekrenteaftrek. Als het maar niet gaat over de dingen waar de mensen zich druk over maken, zoals integratie en werkloosheid.

Vrijdag 10 november

Nog twaalf dagen, en veertig tot vijftig procent van de kiezers weet het nog niet. Ongelooflijk! Dat zijn vier à vijf miljoen mensen. Zij kunnen ons helpen aan tien of misschien wel twintig zetels. Ik vind dat we vanaf tien zetels echt meetellen, dán zijn we een factor. We verdienen het. Ons programma verwoordt wat veel mensen willen. Alles wat wij willen, kán ook echt. Als we minder dan tien halen, hebben we het niet goed gedaan. Tegen mij wordt vaak gezegd dat elke zetel winst is, als je vanaf nul rekent, maar ik leg de lat hoger. Ik wil gewoon niet geloven dat we niet verder komen. Het gekke is: ik ben er helemaal niet zenuwachtig over, ook nooit geweest.

Mijn vertrouwen is rotsvast. Toch moet ik voor 22 november een pep-aankondiging voorbereiden („we gaan dóór”) of een overwinningsaankondiging: „Hier is de winnaar van de verkiezingen: Mar-co Pas-tooooooooors!”