‘Ik kwam hier binnen als outsider’

Een hangar was gisteren de feestelijke entourage voor de bekendmaking van de AKO-literatuurprijs. Hans Münstermann ontving hem van juryvoorzitter prinses Laurentien.

Arjen Fortuin

Het boek dat de prinses een traan deed wegpinken, won uiteindelijk de AKO-literatuurprijs. De bekroning van Hans Münstermanns De bekoring kwam gisteravond als een grote verrassing in Hangar 3 op Schiphol. Daar was vooraf vooral gespeculeerd over de kansen van twee van de drie genomineerde Vlaamse auteurs, Stefan Brijs (De engelenmaker) en Dimitri Verhulst (De helaasheid der dingen) – met de veelgeprezen debutant Christiaan Weijts (Art 285b.) als mogelijke verrassing. Iets voor half acht ’s avonds wees prinses Laurentien, de voorzitter van de jury, echter Münstermanns roman aan als de winnaar van 50.000 euro.

Twee uur eerder had de prinses buiten kleumend in de avondwind vijf van de zes genomineerden welkom geheten – de derde Vlaming op de lijst, Joris Note (Hoe ik mijn horloge stuksloeg), weigerde te komen. De kanshebbers waren door de organisatie in twee helikopters vanuit Hilversum aangevlogen. De uitreiking vond plaats in een hangar in een uithoek van Schiphol, in een party-hangar die werd gedomineerd door een klassiek vliegtuig. Aanleiding voor de opmerkelijke locatiekeuze was de langdurige samenwerking tussen de luchthaven en de sponsor van de prijs.

De vliegtocht viel bij de meeste genomineerden in betere aarde dan het zenuwslopende wachten dat erop volgde. Hoogleraar en mediëvist Frits van Oostrom (genomineerd met Stemmen op schrift) liet iets van zijn zenuwen blijken toen hij korzelig antwoordde op een vraag van een tv-verslaggever.

Het bekroonde boek vertelt het verhaal van een huisvrouw die in 1960 het beklemmende gezinsleven vaarwel zegt en man en zeven kinderen verlaat om een nieuw leven te beginnen. De winnaar zelf noemde in zijn dankwoord het hoge niveau van de andere genomineerden hem ‘een extra feestelijk gevoel’ gaven.

„Ik kwam hier binnen als de grootste outsider”, zei Münstermann na afloop van de uitreiking. „Bij de mooie persoonlijke lofrede van jurylid Elsbeth Etty voor mijn boek kreeg ik al het gevoel dat er misschien toch iets kon gebeuren.” In die toespraak, ieder jurylid zong publiekelijk de lof van een van de genomineerde boeken, had Etty onthuld dat het boek van Münstermann ‘beide vrouwelijke juryleden’ tot tranen toe had geroerd. Münstermann: „En toen het in het begin van de bekendmakingstoespraak ging over een ‘tijdsbeeld’ dacht ik: dit kan over mij gaan.”