Zuigend omhoog kruipen

Een verticale verkeersdeelnemer

Alle mannen van voor de watersnoodramp, 1953, hebben een Schuco gehad.

Voor die mannen van voor de watersnoodramp worden weer Schuco’s gemaakt. Zoals een bouwpakket van de Mercedes Zilverpijl racewagen in een doorzichtige doos, om dicht te laten en naar te kijken (www.manufactum.de).

En goedkope bouwpakketjes (Lidl) van autootjes waar ten onrechte Schuco op staat.

Vroeger maakte een rijkeluisje zo’n autootje open en stuk, nu zet hij het chique bouwpakket in een glazen kast en heeft hij er een goed gespreksonderwerp aan om visite mee uit te zitten.

Praten over heimweespeelgoed. Maar naar wat wee je dan heim, man? Naar een tijd van dromen, niet naar een Schuco op zich, een Duitse autootje van blik met een veermotor. Er waren er met een stiftje in de motorkap waar een spiraal op paste. Door de spiraal tussen je duim en wijsvinger te draaien kon je sturen. Een hondje aan een riem.

Besturen op afstand, dat was toen een droom. En die is lang en breed uitgekomen.

De nieuwe generatie van verwende afstandbestuurders kijkt nergens meer van op, het lijkt of er niks meer te dromen is.

Hebben kinderen van nu later nog wel heimwee?

Ik dacht er zo eentje met stomheid te slaan. Acht jaar oud, te logeren, had een autootje bij zich dat hij af en toe even liet rijden, bestuurd vanuit de bedstee.

Eigenlijk kan hij niet veel, zei ik. Voor- en achteruit en naar links en rechts. Maar niet omhoog. Het zwijgende jong haalde zijn schouders op.

Toevallig had net een importeur van houten kleerhangers, etalagepoppen en onzinnige dingen in Oosterhout aandacht gevraagd voor iets nieuws. Een gadget, een geintje voor bijna 60 euro.

Hij stuurde het op met een briefje erbij: „Ik zou willen opmerken dat de prijs vrij hoog is omdat we ze in moeten vliegen. Zie ook www.displayinter.com.

Voor de feestdagen zal er geen bootvracht in Nederland zijn. Zodra die er wel is wordt de prijs beduidend lager.”

Het is een auto, op afstand bestuurd. Dertig centimeter lang en bijna net zo breed, naar model van het Amerikaanse legervoertuig Hummer. Hij weegt 825 gram.

Om de wielen ligt een stroef elastiek. Hij rijdt houterig als een rupsvoertuig. Tot tegen de muur. Dan doet hij iets wat volgens de importeur nooit eerder een speelgoedauto deed. Doet deze ook niet helemaal uit zichzelf. Hij heeft hulp nodig.

Zet hem met zijn neus omhoog met de wielen tegen de muur of tegen een glazen deur, dan begint hij automatisch vreselijk te gieren en rijdt hij omhoog.

Een muurkruiper.

Het lawaai komt van twee ventilatoren op elektromotortjes met een ongelooflijk hoog toerental. Ze blazen niet naar beneden, zoals bij een luchtkussenvoertuig, de auto zuigt zich juist vast.

Hij kruipt stof zuigend over het verticale vlak. Maar bij de geringste oneffenheid raakt het vacuüm onder de auto lek en dondert hij met zijn 825 gram naar beneden.

Ik kreeg de auto op mijn kop, lichte hersenschudding, en een van de wielen is bij een volgend ongeluk gescheurd. Het is geen sterke auto.

Maar het ergste: het joch van acht dat ik wou imponeren vond het maar gewoontjes, een auto tegen de muur op.

Met stomheid slaan is er niet meer bij.

Wouter Klootwijk