Eén Viktor & Rolf-string dweilde over de vloer

Gisteren schreef ik dat ik niet naar H&M zou gaan om kleding van de Viktor & Rolf-collectie te kopen. Dat was natuurlijk strategie. Ik hoopte dat mensen mijn column ’s ochtends zouden lezen, en dan zouden denken: „Ja, wat ben ik ook een domme slaaf van het Westerse consumentisme! Ik ga niet naar H&M, en brei zelf een jute rok.” Zo zou ik de H&M voor mezelf alleen hebben, en al die goedkope V&R-setjes kunnen opkopen.

Mijn invloed op de consumenten van Nederland bleek niet zo groot. Ik was een half uur voor openingstijd bij H&M, en toen stond er al een drom vrouwen en modehomo’s, niet geplaagd door zorgen over de uitmelking van Chinese kinderarbeiders en/of Chinese zijderupsen.

Toen er luidkeels werd afgeteld tot de winkel openging, werd ik bang. Om nu vertrapt te worden en mijn leven te geven voor een jurk met strikmotief – dat ging me te ver. Dus wachtte ik vijf minuten tot iedereen binnen was.

Toen ik binnenkwam, waren alle rekken leeg. Eén Viktor & Rolf-string dweilde over de vloer, en er hing nog een mannenjeans. Ik pakte de mannenjeans en rekende hem af. Wat ik ermee moest, zou ik later wel zien.

Om mij heen was een ruilhandel ontstaan waar de gemiddelde Marokkaanse kamelenmarkt zwaar voor onderdeed. „Pak die jas!”, riep een meisje tegen haar vriendin. „Dan hebben we iets om mee te onderhandelen!” Verderop zag ik twee vrouwen huilen. De een omdat haar portemonnee gerold was, de ander omdat zij de bruidsjurk van 298 euro had gescoord en daarin zou gaan trouwen. In Venetië. In 2008.

Sommige vrouwen hadden hun stapel kleding verstopt onder een lelijke paarse sjaal uit de gewone collectie. Anderen zaten erop, als een kloek op haar eieren. Als een vrouw middels ruilhandel, intimidatie („Die kleur staat je echt niet, sorry”) en enkele welgemikte klappen met een kledinghanger haar buit binnen had, snelde ze naar de kassa. Bij het afrekenen zei een meisje: „Zo, ik kan het komende jaar niet met vakantie.”

De modehomo’s hadden zich in een groep bij de roltrap verzameld. Zij deden niet meer mee. Zogenaamd omdat ze de vrouwen hysterisch vonden, maar ze waren natuurlijk doodsbang voor ze. En terecht. Dat mannen jagers zijn en vrouwen verzamelaars, bleek weer eens achterhaalde onzin. Vrouwen zijn jagers én verzamelaars.

Aaf Brandt Corstius