Nuevo Cine Argentino

De jaren negentig vormden een periode van een hevige economische crisis in Argentinië. Geld was vrijwel niets meer waard, de journaalbeelden waarin mensen in paniek en massaal op de vergrendelde bankdeuren sloegen, gingen de hele wereld over. Eigenlijk is het verbazingwekkend dat in deze crisistijd zulke frisse en vitale films zijn gemaakt, zoals blijkt uit het programma dat filmtheater Rialto wijdt aan deze golf, de Nuevo Cine Argentino, die midden jaren negentig plotseling van zich deed spreken. Films moesten actueel zijn. Urgent. Van en voor twintigers en dertigers. Goedkoop geproduceerd en het liefst op locatie opgenomen met niet-professionele acteurs, net als vlak na de Tweede Wereldoorlog gebeurde in het neorealisme.

Een aantal ervan maakte furore op festivals over de hele wereld, een aantal is in de loop der jaren uitgebracht door distributeurs die de vinger aan de pols hielden: in Argentinië gebeurde wat. Voor wie goed opgelet heeft, komt het dus niet echt als een verrassing dat de meeste films van bovengemiddelde kwaliteit zijn. Toch fijn dat ze nu bij elkaar gebracht zijn en in korte tijd geconsumeerd kunnen worden. Zo kun je de evolutie van de jonge cineasten zien zonder dat er jaren voorbijgaan. Vind je La libertad (2001) van de uiterst talentvolle Lisandro Alonso goed, dan kun je meteen naar zijn tweede film, Los muertos (2004), waarin hij net een stapje verder gaat. Ben je meer geporteerd van films met een lach en een traan, dan kun je kijken naar het werk van Martín Rejtman - komedies waarin droefenis op de loer ligt. Wil je cinema zien die heilige huisjes omver werpt? Dan kun je naar La ciénaga (van Lucrecia Martel) of de films van Albertina Carri - die laat zien dat er achter de façade van een schijnbaar gelukkige bourgeoisfamilie veel broeit dat het daglicht niet kan verdragen à la Buñuel of de vroege François Ozon.

Nuevo Cine Argentino. 8 t/m 12 november. In: Rialto, Amsterdam. Een selectie is te zien in Rotterdam, Eindhoven, Utrecht en Nijmegen.