Een cameraman op de schaats

Spectaculaire beelden van marathonschaatsen in de live-uitzendingen van SBS6.

André Vreugdenhil rijdt met een kleine camera op z’n hoofd mee in de wedstrijd.

André Vreugdenhil. FOTO SBS SBS

Door Maarten Scholten

Zie, nee voel, de snelheid waarmee een groepje marathonschaatsers het peloton ontvlucht, de krachtige slagen waarmee ze pootje-over door de bocht vliegen. Ex-schaatser André Vreugdenhil maakt unieke sportbeelden, elke zaterdagavond bij SBS6. Hij schaatst mee in de wedstrijd en een kleine camera onder de muts van zijn pak, bovenop z’n hoofd, registreert alles. Alsof je er als kijker tussen rijdt.

In de gemotoriseerde sporten bestaat het fenomeen van de meerijdende camera al langer. Een Formule 1-auto rijdt niet noemenswaardig langzamer met een camera aan boord. Ook wielrenners reden al eens met een cameraatje. Maar toen schaatser Mark Tuitert in maart 2005 bij het IJsgala met een camera op zijn hoofd en een accu op z’n rug experimenteerde, had dat een aanzienlijk negatieve invloed op zijn prestatie.

„Je moet steeds opletten dat je de camera goed richt en de accu is vrij zwaar”, zegt Henk Angenent. De Elfstedenwinnaar werd aan het begin van het seizoen door NOB-regisseur Martijn Lindenberg gevraagd aan de wedstrijden mee te doen met een camera op z’n hoofd. „Ik heb het getest, maar vond het te lastig. Toen hebben ze in eerste instantie een B-rijder genomen. Maar het probleem is dat zo’n meerijdende cameraman op beslissende momenten wél de snelheid moet hebben van de A-rijders. Als je niet kunt volgen, heb je er nog niets aan. Toen zei mijn vrouw vrijdag voor de eerste wedstrijd ineens: ‘waarom vragen we André niet?”

Het is een understatement te zeggen dat André Vreugdenhil (28) verbaasd was. „Ik dacht: wat krijgen we nou, word ik in de maling genomen of zo? Maar Henk zei dat het serieus was en dat ik zaterdag kon beginnen. Toen dacht ik: waarom niet?”

Vreugdenhil was na vorig seizoen gestopt als langebaanschaatser „Op snel ijs in Calgary haalde ik niet eens de limiet voor de Spelen. Ik had geen sponsor meer, heb zelf 20.000 euro moeten investeren. Dan weet je dat het na vijftien jaar topsport een keer ophoudt. Ik heb gekozen voor een maatschappelijke carrière. Met een vriend heb ik een bedrijf voor grond- en leidingwerk in de tuinbouw.”

Schaatsen deed Vreugdenhil nog hooguit één keer per week. Vrijblijvend, tot de tv-zender SBS hem vroeg. „Nu heeft die training weer een doel. Niet iedereen kan in een bocht met een kopgroep meelopen aan de buitenkant, en dat is wel nodig om het mooi in beeld te brengen. Ik heb de snelheid en de schaatservaring. Maar je moet wel een beetje fit zijn. Ja, dit is een mooie manier om af te trainen.”

Bovendien verdient Vreugdenhil als cameraman meer dan als schaatser. „Ik doe er alles voor om het zo goed mogelijk te doen, dus wil ik ook dat er iets tegenover staat. Ze betalen me een goede werkdag. Maar buiten dat is dit fantastisch om te doen. Het is elke keer de uitdaging om er op de goede momenten tussen te zitten, op tijd rust te nemen en dan op het laatst de winnaar nog in beeld te hebben.”

Vreugdenhil, die zich in een zwart pak tussen de marathonschaatsers mengt, hoopt het seizoen te mogen afmaken. „We hebben afgesproken het vijf wedstrijden te proberen, daarna praten we verder. Iedereen reageert tot nu toe enthousiast, dus ik denk wel dat ze er mee willen doorgaan.” Aan Angenent, voorzitter van de ‘rijdersraad’, zal het niet liggen. „Ik heb van niemand iets negatiefs gehoord. Dit geeft de sport een extra dimensie en André doet het perfect. We kunnen niet meer zonder hem.”