Een stoere rock ‘n’ roll-krijger

Juliette Lewis is druk met de tournee van haar band Juliette And The Licks.

Muziek heeft altijd een grotere aantrekkingskracht op haar gehad dan film.

Juliette Lewis: „Nu ben ik degene met de touwtjes in handen.” Foto Lex van Rossen JULIETTE LEWIS T.A.V. NEXT FOTO LEX VAN ROSSEN Rossen, Lex van

Juliette Lewis maakte indruk als intense actrice in films als Cape Fear, Kalifornia en Natural Born Killers. Ze heeft het filmen er nog net niet helemaal aan gegeven, maar ze beleeft meer plezier op het podium. Als voorvrouw van Juliette And The Licks is ze een echte, felle rockbitch.

In het Zweedse Gothenburg neemt Juliette Lewis (33) de telefoon aan. Ze is druk met de tournee van Juliette And The Licks, die haar volgende week naar Amsterdam brengt. Het leven on the road, in rockstijl, staat haar niet tegen. „Het is nodig voor de missie. Als je je muziek onder de mensen wilt brengen moet je wel toeren tot je erbij neervalt. Dan kun je het maar beter een beetje gezellig maken in je tourbus.”

Op het hoesje van Four On The Floor, de lang niet misse, prettig stampende tweede cd van Juliette And The Licks, staat Lewis afgebeeld als een strijdbare Indiaanse: haar in vlechten, een veer erin, en de blik fier op de verte gericht. „Een rock ‘n’ roll-krijger, stoer, vrij en zelfverzekerd. Dat was het idee, het visioen dat ik in de studio had. Maar zoek er niet te veel achter, het is geen filmrol of zo. Ik ga er heus niet zo bijlopen. Maar als je naar beelden zoekt, hetzij voor de hoes hetzij voor de videoclip, komt die filmachtergrond van pas. Dan weet je wel hoe je een verhoogd gevoel van realiteit over moet brengen. Dat is wat muziek en kunst doen.”

Het leuke van muziek is dan weer dat je alle mogelijke middelen in kunt zetten. „Geluid, beeld… Het is een veel vollediger vorm van expressie. En ik heb hier veel meer over te zeggen dan over een film, waar ik in meespeel. Ik ben de leider van de groep! Ik zit bij de mengtafel, ik bepaal wie wanneer soleert, ik schrijf de nummers. Ik heb geen zin om de boel half af te maken, I’m in it to win it.”

Muziek heeft, als je het haar op de vrouw af vraagt, altijd een grotere aantrekkingskracht op haar gehad dan film. „Het waren musicals, die mij de filmwereld in trokken, vol muziek en drama. Maar juist de muziek begon ik erg te missen. Bovendien leg je als actrice wel erg je lot in de handen van anderen. Nu ben ik degene met de touwtjes in handen. Dat kan angstaanjagend zijn, maar geeft ook reuze veel voldoening.”

Juliette brengt haar acteertalenten ook op een andere manier naar het podium. Ze stond drie maanden in een Londense West End-productie van Fool For Love, het toneelstuk van Sam Shepard. „Het was een intense ervaring: acht voorstellingen per week. Hard werken was dat, vergelijkbaar met het doen van een rockshow. Vooral met de heftige emoties die Shepard altijd in zijn stukken stopt.”

Vijftien jaar nadat ze de wereld schokte met haar intense vertolking van de duistere puber Danielle in Cape Fear, heeft Hollywood haar niet zo gek veel meer te bieden. „Ik heb niet veel meer na te jagen in die wereld. Ik hoef geen ster te zijn in blockbusters. Ik blijf wel films maken, daar niet van, maar niet zo veel. Mijn voornaamste doel, voor de komende jaren, is de muziek.”

Ook al omdat ze daar veel meer in kwijt kan, natuurlijk. In plaats van de grillen van regisseur en scenarioschrijvers te moeten volgen, schrijft ze haar eigen teksten. „Dat komt vaak voort uit de muziek. De riff in inside The Cage droeg de woorden ‘It was a thousand pound weight / Moon down on the sun’ al in zich, althans, zo voelde ik het. Je kunt van alles doen met teksten: je kunt een verhaal vertellen, maar dat hoeft niet per se. Death Of A Whore is wel een verhaal: een vermoorde prostituee die vanuit het graf haar spijt over haar leven uitschreeuwt. Hoe dan ook, je ziet wel dat er veel meer van mijzelf in deze plaat zit dan in welke film dan ook die ik ooit gedaan heb.”

Daarom is rock op dit moment het ideale medium voor haar: de vrijheid, de opwinding, de mythologie. „Er zit volop drama in de rock ‘n’ roll. Helaas ook in de vorm van jong gestorven helden en heldinnen, zoals Janis Joplin, Kurt Cobain, Jimi Hendrix. Briljante geesten, maar ze zorgden niet goed voor zich zelf. Ik pak het op mijn eigen manier aan, als een atleet eigenlijk. Gezond eten en aan je uithoudingsvermogen werken, dat is voor mij de uitdaging. Eigenlijk is dat ook een vorm van rebellie, omdat zo’n levenswijze niet erg populair is in dit vak.”

„Ik heb zelf in mijn jongere jaren alle vrijheid genomen om mezelf de vernieling in te helpen, met drugs en zo, dus ik heb mijn lesje wel geleerd. Een vriend van mij is net gisteren overleden, die heeft zichzelf kapot gezopen op zijn dertigste. Elke keer als zoiets gebeurt, krijg ik juist een veel sterkere wil om te leven. Wat mij betreft is dat ook een gevecht, maar wel een dat de moeite waard is.”

Juliette And The Licks: Four On The Floor (Hassle, distr. PIAS) Optreden: 13/11, Paradiso Amsterdam.