De donkere stem van god

Don LaFontaine is de stem van God.

Te horen in een bioscoop bij jou in de buurt.

„In een wereld waar je niemand kan vertrouwen, is er één man…” Dit filmcliché is het werk van Don LaFontaine, ook bekend als ‘koning van de filmtrailers’, ‘donderstrot’ en ‘de stem van god’.

Je kent Don Lafontaine wel, zelfs als je denkt van niet. Zijn stem behoort tot het collectieve bewustzijn van iedereen die wel eens naar de bioscoop is geweest. De donkere, diepe bariton kan zelfs de flauwste kinderfilm nog doen lijken op een avontuur van epische proporties. Zijn stem is net zo bekend als die van Jack Nicholson en Brad Pitt. Met als enige verschil dat je hem op straat straal voorbij zou lopen.

De 65-jarige LaFontaine is de meest gevraagde stemacteur van Hollywood. Hij is rijk geworden van de voice-over bij de filmtrailer. Dat zijn de korte voorfilmpjes van nog te verschijnen films, die in de bioscoop worden vertoond voordat de hoofdfilm begint.

De filmtrailer in zijn huidige vorm is het werk van LaFontaine. Sinds het begin van zijn carrière in 1964 heeft hij naar eigen zeggen meer dan 4.000 trailers ingesproken. In de jaren zestig en zeventig ontwikkelde hij zijn typische verhalende en melodramatisch stijl, de blauwdruk voor de moderne filmtrailer.

Voice-overs zijn big business in Hollywood met naar schatting honderden ‘stemmen’ die hun brood verdienen met trailers en promotiefilms. De grote namen kunnen tot 2000 dollar per opnamesessie verdienen. Aangezien LaFontaine ongeveer 25 voice-overs per dag doet en een trailer soms veertig sessies nodig heeft tot de filmstudio tevreden is, laat de omvang van The Dons bankrekening zich wel raden.

Omdat hij ook veel van zijn eigen teksten heeft geschreven, kan LaFontaine verantwoordelijk worden gehouden voor enkele van de meest versleten clichés uit de filmgeschiedenis. Volgens LaFontaine is er sinds de jaren zestig vrijwel niets veranderd in de manier waarop filmtrailers worden gemaakt. „Er zijn zeven basisverhalen”, zei hij in een interview op de Australische televisie. „We doen nog steeds ‘Only one man…’, we doen nog steeds ‘a deadly game of cat and mouse...’, we doen nog steeds ‘nowhere to run nowhere to hide and no way out’.”

Over de anonimiteit van zijn werk zegt LaFontaine nauwelijks na te denken. Maar op zijn eigen website wordt met complimenten gestrooid. Van Ashton Smith bijvoorbeeld: „Als je dood gaat, is de stem die je hoort in de hemel niet die van Don. Het is god, die probeert te klinken als Don.”

Luister naar LaFontaine op www.nrc.nl/bekend