Dan denk ik echt ‘wow’ weet je wel!

Op dinsdagavond moet je als vrouw bij Net 5 zijn. Op andere netten mompelen ze wat over Amerikaanse Congresverkiezingen of Nederlandse Kamerverkiezingen, maar wij vrouwen zijn daar niet in geïnteresseerd en stemmen af op Grey’s anatomy, Evelien en Gilmore girls. Niet dat er andere avonden op Net 5 niet aan de vrouw gedacht wordt, wel degelijk. Maandagavond was voor de 300ste keer Four weddings and a funeral te zien, gevolgd door All about stars, een programma „waarin l’Oréal-deskundigen vertellen over het haar en de make-up van de vrouwelijke hoofdrolspeelster”, dat was dus Andie MacDowel. Het is geweldig wat zulke deskundigen dan te vertellen hebben: „Ze heeft heel mooi haar.” „Ja, dat haar natuurlijk.” „Fantastisch haar!” „Dan denk ik echt ‘wow! weet je wel.” Verder geven ze tips over hoe je zelf ook zo mooi ‘oud’ kunt worden als Andie MacDowell (ze is 48): elke avond je huid schoonmaken. En wat heel belangrijk is: „dat je gewoon goeie crèmes gebruikt enzo”. Okay!

Maar nu Grey’s anatomy, een ziekenhuisserie waar je even aan moet wennen omdat het aanvankelijk kan lijken dat je alleen maar terugblikken en vooruitblikken te zien krijgt, zo kort is elke scène en zo onduidelijk is het verband op het eerste gezicht met andere scènes. De serie lijkt bijna een experiment van Alex van Warmerdam: met hoe weinig plot en wat voor krankzinnig scenario kun je toch een serie maken waarmee de kijker meeleeft, want dat doe je gek genoeg wel.

In deze serie is iedereen mooi, dun en arts of co-assistent en per ongeluk zijn daar tussendoor ook wat patiënten verdwaald, die vooral dienen om te laten zien hoe getalenteerd, hufterig, menselijk, sexy of kundig de artsen en de co’s zijn. Verder hebben patiënten het grote voordeel dat ze ‘diepte’ aan de serie geven, want ze hebben allemaal spectaculaire ziektes waaraan ze dood kunnen gaan, wat ze geregeld ook doen, of die ze kunnen overleven – doen ze ook – of ze baren nieuw leven of dat mislukt juist. Zoiets duls als gebroken benen of blindedarmontstekingen is er niet in dit ziekenhuis. Het is een lawine van emoties, seks in kleedkamertjes – goeie genade wat hebben ze het allemaal druk met seks – geheimen, familiekwesties, vorige en huidige huwelijken, overspel, vriendschap – het is een wonder dat iemand zich ooit nog op een operatie weet te concentreren. Verder zijn ze allemaal heel snappy, nooit heeft iemand eens níet iets snijdends, geestigs, of opmerkelijks te zeggen. Je bent uitgeput na een aflevering, maar ook opgewonden omdat de voice-over duidelijk heeft gemaakt hoe het leven eigenlijk in elkaar zit, dat het een spel is, en dat je snel en hard en soepel en vrij moet spelen.

Daarna is Evelien, een serie met Kim van Kooten in de hoofdrol en gebaseerd op de serie van Martin Bril in Vrij Nederland, gewoonweg kalm, doorsnee en realistisch, ook al staat er ineens een enorme motorfiets in de huiskamer of klemt Evelien op de racefiets een picknickmand tussen stuur en kin. Na deze twee series is de kijkster zelf in een goeie crème veranderd, kan zij geen fantastisch haar meer zien en hoeft seks de eerste weken niet staand tussen de handdoeken, dus dan is het wel weer tijd voor een stukje Balkenende die tegen Andries Knevel zegt dat een basisprincipe voor de fatsoenlijke omgang is om gewoon te zeggen: „Doe normaal.” Dat moet-ie ze daar in dat ziekenhuis maar eens gaan vertellen. Of in Thailand in de Bangkwang-gevangenis, waar we de mannenwereld aan het werk zagen in een op Canvas uitgezonden BBC-documentaire die je eenvoudigweg deed snakken naar Amerikaanse dokters.

Lees ook ‘Ogen’ op www.nrc.nl/ogen