Als lottoballetjes stuiteren de kuikens op de lopende band

We feed the world. Regie: Erwin Wagenhofer. In 19 bioscopen.

‘2048: de vis is bijna op’, stond laatst op de voorpagina van deze krant. We eten de zee leeg. En de aarde. Er is meer eten dan ooit, en meer honger. Over de ongerijmdheden in voedselproduktie werden in 2005 in Oostenrijk twee documentaires gemaakt. We feed the worldenOur Daily Bread . Ze komen nu kort na elkaar in de bioscoop.

Voedsel is fotogeniek, dat weten we van al die kookboeken. We zien het ook aan de beelden in deze film. Rode tomaten en gele kuikentjes stuiteren als lottoballetjes over de lopende band, kippen worden in een fraai symmetrisch patroon aan hun poten vastgehaakt, stroombad en mes tegemoet.

Wagenhofer voert een heel risje schilderachtige boeren en vissers op die vol heimwee spreken over de gouden tijden van kleinschaliger produktie. Het intrigerendst is de werknemer van zadengigant Pioneer, die niets moet hebben van de veredeling van groenten. Tussendoor wijst de speciale gezant voor de strijd tegen honger van de VN op het verband tussen overproductie hier en honger daar. Aan het slot is er de traditionele exponent van het grootkapitaal, de topman van Nestlé, die winst zijn grootste sociale verplichting noemt.

Ondanks alle informatie mikt Wagenhofer sterk op gevoelens van heimwee en absurditeit; de pijnlijke conclusie dat ons voedsel bij kleinschaliger productie veel duurder, en vooral veel kariger zou zijn, blijft buiten beeld. Toch: gedachteloos kip en tomaten aanschaffen is na afloop een stuk ingewikkelder geworden.