Meisjesleed en ruige refreinen bij Evanescence

Concert: Evanescence. Gehoord: 6/11 Paradiso, Amsterdam.

Ergens aan het prille begin van het millennium moet het gebeurd zijn. Managers van internationale rockgroepen zagen op de diverse zomerfestivals met verbazing hoe onze nationale rocktrots Within Temptation het publiek betoverde met een vorm van gothic metal die net iets lichter, eleganter en theatraler was dan alles wat ze kenden. Zangeres Sharon den Adel met haar wijdvallende baljurken en geschoolde stem maakte diepe indruk; zulke wonderbaarlijke sprookjesmetal hadden ze in de States nog nooit gehoord.

Zweden kwam met Nightwish en Amerika volgde, niet zonder de nodige aanpassingen. Zo’n goede zangeres als Den Adel was in geen vijftig staten te vinden, dus moest een heel werelddeel zich behelpen met de gotische hardrockgroep Evanescence en hun matige zangeres Amy Lee. Haar vocale gebreken werden kundig gecamoufleerd met net iets bottere, ruigere gitaren en een keiharde marketingcampagne achter de paar goede liedjes die de groep op de clipkanalen liet horen. Juist die eenvoudige aanpak werkte, want meisjes in de gevoelige leeftijd van vijftien tot achttien identificeerden zich met het zielenleed in Amy Lee’s teksten en van het album Fallen werden meer dan tien miljoen exemplaren verkocht.

Drie jaar deed Evanescence (‘verdwijning, vluchtigheid’) na het vertrek van oprichter en gitarist/songschrijver Ben Moody over de opvolger The Open Door, waarbij weer veel aandacht werd gestoken in teksten die makkelijk door meiden worden meegezongen („We’re all grieving, lost and bleeding” is er zo één).

De recente hitsingle Call me when you’re sober werd gisteren in een uitverkocht Paradiso fanatiek meegekweeld, maar nog lang niet zo overtuigend als de oude successen Going under en Bring me to life waarvan de laatste tot de betere popsongs van de afgelopen vijf jaar behoort.

Amy Lee’s bandleden zijn inwisselbaar; stoere hardrockers die beukende ritmes en striemende gitaarpartijen kunnen afwisselen met een lagere versnelling wanneer de popdiva uit Little Rock, Arkansas zich achter de piano nestelt.

Op die momenten werd duidelijk dat Lee, in een net even onflatteuzere baljurk dan haar Nederlandse evenbeeld, over een te vlakke en onuitgesproken stem beschikt om op puur muzikale gronden te boeien.

Het zijn haar hits die het werk moeten doen, met meezingers Bring me to life en het tamelijk spannend opgebouwde My immortal als reddende momenten. Intussen kan Within Temptation op haar beurt iets van Evanescence leren: het hoeft allemaal niet zo subtiel, als de boodschap in de vorm van een pakkend refrein er maar keihard ingekopt wordt.