De meisjes in mijn straat

De meisjes in mijn straat werken deze lente talrijker dan ooit aan hun figuur. Als ik de gordijnen van mijn werkkamer open doe – rond half zeven – komt het spektakel langzaam maar zeker op gang. De mannen vertrekken in hun auto naar kantoor en hun vrouwen zetten het op een lopen. En de komende drie uur, tot het

De meisjes in mijn straat werken deze lente talrijker dan ooit aan hun figuur. Als ik de jogmeisje1.jpggordijnen van mijn werkkamer open doe - rond half zeven - komt het spektakel langzaam maar zeker op gang. De mannen vertrekken in hun auto naar kantoor en hun vrouwen zetten het op een lopen. En de komende drie uur, tot het echt té heet wordt, valt het mij zwaar serieus te werken.

jogmeisjes2.jpgHet is een kleurrijke en levendige optocht die voorbij trekt. Mijn huis ligt op een kilometer afstand van de sportclub en de grote bomen in mijn tuin geven de vrouwen enige schaduw. Dat is waarschijnlijk de reden waarom ze juist op deze plek meestal wat gas terugnemen en de zonnebrillen, haarbandjes en kousen opnieuw schikken. En als ze met vriendinnen rennen, wat meestal het geval is, nemen ze even de tijd voor een praatje. Argentijns gekwebbel waait door het muggengaas mijn werkkamer binnen.

Voor de abonnees van dit weblog heb ik deze, zoals altijd zonnige ochtend geprobeerd de sportverslaafde Argentijnse vrouwen te fotograferen. Maar dat valt niet mee. Ze lopen toch sneller dan je denkt. Voordat ik mijn camera heb aangezet en gericht, zijn ze vaak al weer de hoek om en staat er slechts een flard bips op.jogmeisjes.jpg 

jogmeisjes4.jpgDe eerste foto´s heb ik geprobeerd te flitsen maar ik zag dat sommige vrouwen dan opeens raar om zich heen gaan kijken. Dus daarom moet u het maar doen met deze naturel bewogen kiekjes. Dan hebt U toch een idee van de arbeidsomstandigheden van een correspondent in Latijns Amerika.

 

jogmeisjes3.jpg

In het Spaans klinkt deze bijdrage als volgt:

Las chicas en mi calle

Esta primavera las chicas en mi calle, más numerosas que nunca, trabajan en su figura. Si abro las cortinas de mi cuarto - alrededor de las siete - el espectáculo lento y seguro gana velocidad. Los hombres salen en sus autos a sus oficinas, y sus mujeres se echan a correr. En las tres horas siguientes, hasta que realmente se haga demasiado calor, se me hace difícil trabajar en serio.

Pasan en un desfile vivo de muchos colores. Mi casa se encuentra a un kilómetro de distancia del club deportivo, y los árboles grandes de mi jardín ofrecen algo de sombra a las mujeres. Probablemente por esa razón justo en este lugar muchas veces soltan el acelerador, y vuelven a ordenar sus gafas de sol, sus cintas de pelo y sus medias. Y, si corren con sus amigas, que muchas veces es el caso, se toman un rato para una charla y un parloteo argentino sopla por la gasa mosquitera, entrando mi cuarto de trabajo.

Para los suscriptores de este blog esta mañana como siempre soleada he intentado a fotografiar a esas adictas deportivas argentinas. Pero, eso no resulta ser fácil. Corren más rápido que uno piensa. Antes de que haya puesto y dirigido mi cámera, muchas veces ya están a cuatro pasos y la foto sólo muestra un jirón de un culito. Disparé el flash con las primeras fotos, pero vi que con eso unas mujeres de repente se ponen a mirar en su alrededor. Entonces, por eso usted tiene que contentarse con estas fotos de movimiento natural. Por lo menos les dan una idea de las circunstancias laborales de un corresponsal en Latino-América.

(Vertaling Anita Brus)