Roze papier en de maffia, dat gaat niet samen

Niet kijken”, zegt de vriend met wie ik over straat loop. Ik kijk natuurlijk wel. Dat is het eerste wat een mens doet als de ander „Niet kijken” zegt. Onder de ruitenwisser van een auto is een dode duif geklemd, met een briefje erbij. Ik zou het briefje kunnen lezen, maar dan moet ik dichtbij het lichaam van de dode duif komen, en een beetje door zijn dode duivenvleugeltjes heen lezen. Daar heb ik niet zoveel zin in.

Zelden heb ik zoiets onaangenaams gezien. Nou ja, toen mijn tante een dode muis in haar kant en klare Albert Heijn-stamppot vond, was dat ook behoorlijk goor. Maar daar was ik zelf niet bij. Ze heeft me er trouwens wel een foto van ge-e-maild. Sindsdien open ik geen attachments meer. Ook niet als er bij staat ‘Foto’s Thailand 2005!!!’.

Een uur later lopen we weer langs de auto, nu met onze handen voor onze ogen. Mijn vriend durft even te gluren. „Hij is er nog.” ’s Avonds is hij er ook nog. „Is het briefje er ook nog?” wil ik steeds weten. Ja, natuurlijk is het briefje er nog. De eigenaar van de auto heeft niet dat briefje onder die duif vandaan ‘gefrutst’, het belangstellend gelezen en daarna de duif laten zitten.

Het briefje intrigeert me. Misschien zit de maffia hier achter. Ik vind het echt iets voor de maffia. (Met Italiaans-Amerikaans accent en schorre stem: ‘We stuck a dead pigeon under Johnny’s wipers. He knows what that means. He knows.’) Maar het briefje is geschreven op roze papier. Roze papier en de maffia, dat gaat niet samen. Of is dat maffia-ironie? Maffia-humor? Nee, een roze briefje duidt toch eerder op iets met liefde. Onaangenaam afgelopen liefde.

En wat was er eerst? De duif, gevonden op straat? En dan ineens een ingeving: héé, die kan ik onder die-en-die z’n ruitenwisser klemmen, met een roze briefje erbij! Of was er eerst het idee, en was de wraaknemer vervolgens door de straten van Amsterdam gaan lopen, op zoek naar een dode duif?

De volgende dag staat de auto er nog, maar de duif is weggehaald. Gelukkig. Het roze briefje is ook weg, tot mijn spijt. Wat de duif achter die ruitenwisser moest, zal ik nooit weten. Hij blijft een enigmatisch dier, net als de stamppotmuis.

Aaf Brandt Corstius

Lees alle columns van Aaf. Kijk op: www.nrc.nl/aaf