Kwijnende en heel lange noten op Try Tone Festival

Concert: European Try Tone Festival 2006. Gehoord: 4/11 BIMhuis, Amsterdam.

„Bij lange nachten horen lange noten”, zei iemand op de achterste rij. De opmerking was gekscherend bedoeld maar sloeg de spijker wel op de kop. Van het in dimlicht gedompelde podium kwamen kwijnende noten die geen tijd leken te kennen. Zou het aan IJsland gewijde festival van de stichting Trynote vooral gaan bestaan uit wachten op het licht; moeder ga eens buiten kijken of de ochtend al aangloeit?

Na deze opening door het kwartet Napoli 23 met op altviool de in Canada opgegroeide Eyvind Kang, verhoogde het trio Flis de huiselijke atmosfeer door muziek waaraan een flinke scheut theater was toegevoegd. Dat was leuk voor het publiek in de zaal, maar de radio-luisteraars – het concert werd rechtstreeks uitgezonden door de Concertzender – moeten zich vaak hebben afgevraagd wat er zo lachwekkend was. Een basklarinettist die het niet kan, hoor je thuis alleen maar piepen. In een wat serieuzere bui zouden de drie een mooie cd kunnen maken want puur muzikaal zijn ze sterk genoeg, vooral bassist Valdi Kolli die in Nederland studeerde bij Ernst Glerum.

Het trio Tyft, bestaande uit de New Yorkers Andrew D’Angelo (rieten) en Jim Black (drums) plus de naar New York geëmigreerde gitarist Hilmar Jensson, maakte aan de knusheid bruusk een eind door een set vol loeiende en hakkerige punkjazz. Toen bassist Skulli Sverrisson zich bij hen voegde ging het richting vette funk.

Toen voor de nachtelijke finale alle musici op het podium kwamen, zorgde Jensson ervoor dat de zaak niet in chaos eindigde. Een begrijpelijke zaak, omdat hij het programma had samengesteld. Begrijpelijk was ook de manier waarop hij de zaak structureerde; door heel veel lange noten te spelen waarop anderen konden aanhaken. Misschien was dat wel de boodschap van dit IJslandse avondje: met een veelheid aan goed geplaatste lange noten zijn de lange winternachten zo weer voorbij.