‘Ik was arm, ik was verslaafd, ik was een wrak’

De Amerikaanse singer-songwriter Shawn Colvin maakt op haar vijftigste een rentree. In haar door folk en country beïnvloede pop rekent ze op een nieuwe cd af met haar verslavingen, haar jeugd en het ouder worden.

Shawn Colvin: ‘Ik zag me worden ingehaald door nieuwe, jonge artiesten met blote buiken’. Foto Tracy Goudie Goudie, Tracy

,,Ik heb ernstig rekening gehouden met het feit dat mijn muziekcarrière een stille dood zou sterven”, zegt singer-songwriter Shawn Colvin (50) met zachte stem. ,,Ik voelde me oud, afgeschreven en opgebrand. Ik zag me ingehaald worden door nieuwe jonge artiesten met blote buiken en ik dacht: vergeet het. Ik ben een wrak.”

De Amerikaanse folk/popartieste laat er geen misverstanden over bestaan. Dat zij nu, hier in een Brussels café, kan vertellen over haar nieuwe cd had ze lang niet voor mogelijk gehouden. Na haar zegetocht in ’98, toen ze twee Grammy’s won voor het album Sunny Came Home én de song van het jaar, nam ze geen muziek meer op. Er was in haar leven een hoop te overwinnen aan verslavingen – ze heeft vanaf haar negentiende onder andere een alcoholprobleem – en depressies. Ook scheidde ze van haar tweede echtgenoot en verhuisde ze. En ze voedt in haar eentje de dochter op die zij op haar tweeënveertigste heeft gekregen

,,Ik gaf de afgelopen jaren nog weinig om muziek. Ik voelde me moe en moest langzaam opladen. Met concertjes verdiende ik wat geld, maar ik had geen idee of ik me nog in staat zou voelen nieuwe nummers te maken. Ik had gewoon even niets meer te zeggen. Daarom stortte ik me op triatlontrainingen en rekende op niets.”

Ongeveer twee jaar terug was een omslagmoment, zegt Shawn Colvin. ,,Er was iets aan het ontwaken in mij. Ik kreeg langzaam zin om weer iets te noteren.” Ze veranderde van manager en vertrok op aanraden van folk/countryster en muziekvriendin Emmylou Harris naar ander label (Nonesuch). Ook hernieuwde ze het contact met haar oude schrijfpartner en producer John Leventhal, met wie ze haar eerste cd’s maakte. Met hem kregen de eerste liedjes vorm voor de plaat die beschouwd kan worden als haar comeback – een revanche op critici die haar reeds hadden afgeschreven.

Colvin’s combinatie van folk, country en pop op These Four Walls ligt in de lijn van singer-songwriters als Sheryl Crow en Sarah McLachlan. De midtempo muziek komt langzaam binnen. Dat komt in eerste plaats door Colvin’s weemoedig, maar helder klinkende stemgeluid. Daarnaast zijn de soms hartverscheurende en indringende liedjes, met openhartige teksten waarin ze geen blad voor de mond neemt, retrospectieve miniaturen. Verloren en nieuwe liefdes zijn thema’s, maar ze blikt ook terug op haar leven, zoals in Tuff Kid. Het is een expliciete vertelling (‘My daddy hit me but he couldn’t quit me’) over hoe Colvin opgroeide in de Midwest, in Vermillion, South Dakota.

,,Ik werd thuis niet gestimuleerd mijn zangdroom na te jagen. Want in mijn dorp ging niemand de showbusiness in. Dat bood geen zekerheid. Toen ik als provinciaaltje naar New York vertrok en er alles deed wat niet hoorde, arm was en veel dronk, was dat voor mijn ouders een schok. Ze distantieerden zich ervan. Er werd vooral geen ruchtbaarheid aan gegeven.”

Haar worsteling met haar ouders die alleen voor de buitenwereld een ‘perfect’ huwelijk hadden was groot. Troost vond ze in haar gitaar. Het is niet de eerste keer dat ze haar thuissituatie in een nummer verwerkte; ook op haar debuut Steady On (’89) was het huwelijk van haar ouders de kapstok (The Story).

,,Mijn ouders vinden mijn openhartigheid naar. Ze voelen zich door mijn liedjes bekritiseerd. Over zulke privédingen praat je niet in het openbaar. Ikzelf denk dat mijn teksten inzicht geven over het leven gedurende jaren vijftig. Dat ik een angstig, nerveus maar ook dwars kind was, was voor hen lastig. Maar ik zie nu ook dat mijn jong getrouwde ouders gevangen waren in hun tijd.”

De sobere somberheid in enkele nummers, waarin ze afrekent met haar verleden, wordt overheerst door optimistisch gestemde liedjes met poëtische observaties. Shawn Colvin klinkt dan jeugdig en fris. De in haar ogen vreselijke mijlpaal van vijftig jaar is ver weg.

De zangeres stelt dat haar leven behoorlijk is veranderd. Gezapiger, maar dat is niet erg. Ze belicht dat in het titelnummer These Four Walls, waarin ze zingt dat ze zal sterven binnen de vier muren van haar huis.

,,Mijn huiselijke leven met mijn kind maakt me kalm. Ik hoef niet meer op zoek naar kicks. Ik heb er genoeg van. Toen ik net begon had een echte missie. Wilde mezelf bewijzen en werkte dag en nacht aan liedjes. Nu probeer ik zo realistisch mogelijk te zijn in mijn muziek. Het leven kan wreed zijn, maar bitterheid moet je loslaten.”

Shawn Colvin: These Four Walls (Nonesuch); Concert 4/12 Paradiso, Amsterdam.