Cat Power verschaft nieuw leven aan de klassiekers

Concert: Cat Power. Gehoord: 3/11 Paradiso, Amsterdam.

Weinig popmuzikanten kunnen House Of The Rising Sun nog verrassend laten klinken. Maar Cat Power lukte het in Paradiso, Amsterdam. En niet alleen die traditional, ook Satisfaction en Hit The Road Jack. Met enkel een piano of elektrische gitaar en haar stem, blies Cat Power, oftewel Chan Marshall, de museumstukken nieuw leven in.

De Amerikaanse Cat Power trad hier op met de elf-koppige Memphis Rhythm Band, waaronder muzikanten die in de jaren zeventig al speelden met Al Green. Het was dezelfde groep waarmee ze onlangs haar prachtige cd The Greatest maakte, waarop Marshall klonk als de minder beschaafde versie van Dusty Springfield.

Het concert begon nu zonder Marshall, met een stukje voorspelbaar bluesgekreun door de band, waarbij blazers, drummers en zangeressen tijd voor een solo kregen. Vanaf het moment dat Marshall verscheen, was er frictie. Tussen geluidstechnicus en de band – het lukte maar niet om de zang goed te versterken – tussen de band en zangeres – de gemoedelijke muzikanten versus Marshall die heen en weer schoot tussen uitdagend en pijnlijk verlegen; tussen muziek en uitvoering: Marshalls liedjes zijn niet alle gebaat bij de begeleiding van een ‘big band’.

In nieuwe nummers als The Greatest, Living Proof en Lived In Bars kwam Marshalls stem niet boven de blazers en het orgel uit. Nu zal het ook moeilijk zijn om haar stem te vangen, want Marshall houdt haar hoofd steeds dwars op de microfoon. Bovendien is die stem niet helder maar hees en omfloerst.

In het verleden ging Marshall wel eens halverwege een liedje op de grond liggen, of ze liep gewoon weg. Nu had ze zichzelf beter in de hand, en wie vooraan ging staan kon worden betoverd door Marshalls stem. Bij dat tengere meisjesachtige uiterlijk verwacht je geen diep Nico-achtig geluid. Deze stem komt van zo ver dat hij als een spookstem langs haar stembanden lijkt te waaien – vooral toen de band naar achter ging en Cat Power alleen op het podium zat. Toen kreeg die stem de verdiende hoofdrol.