$ 4,99

De omroeper schreeuwde met een volume, zo hard, dat de hele staat New York wakker moet zijn geworden. „Are you ready to run?”

Nou, dat waren ze, de 37.000 deelnemers aan de marathon. Tussen hen in stond voormalig wielrenner Lance Armstrong. Hij ging een marathon lopen omdat hij een sportieve uitdaging wilde, maar vooral ook om de hele wereld nog eens te laten weten dat hij tien jaar geleden teelbalkanker overleefde.

Op de kwaliteiten van Armstrong valt weinig af te dingen. Ik bedoel, zeven keer de Tour de France winnen doen het komende millennium zeer weinig renners. Maar verder? De humorloosheid en zijn schijnheilige strijd tegen doping (alles mocht aangepakt, zolang Lance zelf maar niet verdacht werd) waren me altijd een doorn in het oog.

Ik droomde heimelijk dat Armstrong verloor, dat hij huilend achter het peloton zwalkte over het wegdek en uitgleed over zijn eigen kots. Het mocht niet zo zijn. Als de Texaan instortte, was er altijd nog zijn formidabele ploeg om hem uit het slijk te trekken.

U begrijpt, ik ben, op zijn zachtst gezegd, geen fan. Dus kon het mooier dan dat het Übermensch op de fiets zich aan een marathon waagde? Dat moest faliekant misgaan.

Een C-130 propellervliegtuig cirkelde boven de stad. For safety reasons. Saddam had net de doodstraf door strop horen eisen, dan denken Amerikanen al snel dat extreme moslims in Brooklyn langs het parcours klaarstaan met een handige lus om de Amerikaan aller Amerikanen naar de kant te sleuren en vervolgens te villen.

Armstrong kreeg nauwelijks airplay van Eurosport en bij de NOS raakte Ria met de blonde gordijntjes maar niet uitgepraat over de ongesteldheid van onze schaatselite. Armstrong had daar al rekening mee gehouden. Je moest gewoon op internet naar Lance Cam; een camera op een motor volgde Lance de hele marathon lang.

Met een paar tikken op het toetsenbord van mijn computer zag ik Lance grofkorrelig op postzegelformaat door New York rennen. Vergeleken met de soepele koplopers, liep hier een cowboy met stramme benen over het asfalt. Armstrong kwam de Queensboro Bridge af, nam de bocht en zag First Avenue voor zich liggen als een platte Alpe d’Huez; links en rechts stond het vol met juichende landgenoten.

‘U kunt nog twee minuten gratis kijken. Klik op de button en betaal $ 4,99 voor de kankerbestrijding. Dan kunt u verder kijken.’

Betalen voor het kijken naar Armstrong, die afstrompelt op een tijd die Jan op Eén Been na een week training ook haalt? De Jong, je bent toch niet gek? Ik was het wel, ik wilde de finish zien en vulde adres en creditcardnummer in. In beeld verscheen: Duration 90 days. Mooie boel. Ik ben negentig dagen via een digitale navelstreng verbonden aan die larmoyante Armstrong. Daar vervlogen mijn principes.

Het bleef een saaie vertoning op Lance Cam. Armstrong, de personificatie van de goede doelenmachine, kwam trekkebenend over de streep. Wéér camera’s, wéér gejuich, wéér ontzag, omdat hij net binnen de limiet van drie uur bleef.

In plaats van uit te buiken in Texas, hield Armstrong alle aandacht op zich gericht. En ik stonk erin. Lance heeft $ 4,99 van mij voor zijn stichting gekregen. Ik behoor nu ook tot de grote Armstrong familie. Ik ben negentig dagen tegen kanker, tegen doping, tegen de pers en voor Lance Armstrong.