‘Veranderman’ bij pensioenreus

Directievoorzitter John Neervens van pensioenfonds ABP is eergisteren overleden. Hij zette de pensioenreus op een nieuw spoor.

Hij was de zoon van een warme bakker. Hij bleef een warme baas.

Gistermiddag maakte pensioenfonds ABP het overlijden bekend van John Neervens, de directievoorzitter die het fonds door de verandering leidde van een verlengstuk van de overheid naar een onafhankelijke stichting, met een adequate financiële basis voor het pensioen van meer dan 2,5 miljoen (ex-)leraren en ambtenaren.

Neervens was al twee jaar ziek en de behandeling leek langzaam aan te slaan. Op het laatste grootste treffen van ABP met zijn klanten, elk jaar begin oktober in Scheveningen, was hij niet meer aanwezig. Neervens werd 60 jaar.

Hij studeerde bedrijfssociologie in Nijmegen en kwam in 1972 bij het Sociaal Fonds Bouwnijverheid in Amsterdam terecht. „Ik huurde een kamertje in de stad, eigenlijk te klein om te wonen”, vertelde hij een keer in de Volkskrant. „Daarom bleef ik al snel ook 's avonds op kantoor. Ik had er zelfs een teeveetje en een radio. Alleen slapen deed ik nog in mijn kamertje.”

Met zijn achtergrond als personeelsman en zijn ervaring met werknemersverzekeringen had hij het ideale profiel om de privatisering van pensioenfonds ABP te leiden. ABP heette toen nog Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds en was een melkkoe van de overheid. Het fonds moest vooral beleggen in staatobligaties, terwijl de overheid zichzelf als werkgever korting gaf op pensioenpremies.

Neervens begon in 1994 bij ABP. Hij moest de ambtelijke organisatie in Heerlen schwung geven als een van de grootste pensioenbeleggers ter wereld en tegelijkertijd de pogingen van verzekeraars afsnijden om de lucratieve ABP-markt op te komen. Dat deed hij met verve. Zijn voorkomen als ervaren oudere oom hielp zeker. Maar daarachter lag zijn gevoel voor het vinden van de oer-Hollandse consensus tussen de belangen van de vakbonden en de overheid als werkgever én als politieke beslisser. Zijn interne verandermethodes weerspiegelden de jaren zestig: John deed gek, en het personeel werd aangespoord mee te doen. Om los te komen van de gebaande paden. Dansen. Vingerverven. Niet tot ieders vreugde.

Hij hield eind jaren negentig ABP als een grote zak geld bij elkaar en gebruikte de schaalgrootte voor beleggingen in aandelen en nieuwe kantoren (Amsterdam, New York). Hij stond afgelopen zomer nummer 105 op de Volkskrant-lijst van de machtigste Nederlanders. De laatste jaren lobbyde hij hard voor de nieuwe rol van ABP: naast collectieve regeling ook levensloop, maatwerk en flexibel pensioen.