Stel beeld van de wereld bij

Hulsman is onderzoeker bij de Amerikaanse Heritage Foundation. Lieven werkt bij de New America Foundation. Zij schreven samen ‘Ethical Realism: A Vision for America's Role in the World.’

In Irak heeft niet alleen de strategie van de regering-Bush gefaald, maar ook een heel wereldbeeld. Dat omvat het geloof dat Amerika zó machtig en zó goed is dat het de democratie over de hele wereld kan verspreiden; dat dit indien noodzakelijk door oorlogvoering bereikt kan worden; dat door deze missie eveneens Amerikaanse nationale belangen kunnen worden gediend – en dat dit alles uiteraard zal worden gesteund door goedwillende mensen in de hele wereld, ongeacht hun eigen politieke tradities, nationale loyaliteiten en nationale belangen.

Dit geloof wordt breed en instinctief gedeeld door de hele gevestigde orde in de VS en door beide politieke partijen. Als gevolg daarvan heeft het falen in Irak tot nu toe niet geleid tot een nieuwe benadering van de internationale betrekkingen, maar tot een periode van intellectuele en politieke verwarring.

Die wordt nu gevolgd door zorgwekkende tekenen van een nieuwe, door beide partijen gedragen consensus, die is gebaseerd op dezelfde veronderstellingen en mythen.

Zelfs na het fiasco in Irak is er daarom op dit moment geen echte oppositie in de VS als het gaat om het buitenlands en veiligheidsbeleid. De Democraten zijn terecht zeer kritisch over de gigantische onbekwaamheid van de regering-Bush, maar zij beschikken zelf niet over een alternatieve strategie of filosofie. En maar al te vaak stellen zij zich tevreden met het bieden van soortgelijke messianistische algemeenheden over de grootheid van Amerika en de transformatieve kracht van de democratie.

Vietnam heeft ons ooit geleerd dat Amerika niet onoverwinnelijk is. Zijn hele technologische superioriteit, en alle moed en vaardigheden van zijn soldaten, kunnen nutteloos zijn tegen bepaalde vijanden als die zich van bepaalde strategieën bedienen.

Militaire macht is immers niet iets wat je aan de muur hangt om te laten bewonderen. Echte militaire macht is macht die gebruikt kan worden. De beroemde twaalf met vliegdekschepen uitgeruste vlooteenheden van de VS zijn van weinig waarde in de straten van Fallujah.

Vietnam zou ons ook geleerd moeten hebben dat het preken van de democratie, ook al gebeurt dat met de beste bedoelingen, niet door andere volkeren zal worden aanvaard als dat gepaard gaat met strategieën die tegen hun nationale trots of nationale aspiraties ingaan.

Toch lijken die lessen een generatie later te zijn vergeten, terwijl de inzet vandaag de dag veel groter is dan in Vietnam.

Ondanks de illusies uit die tijd was Indochina nooit erg belangrijk voor Amerika, zijn mondiale leiderschap of de wereldeconomie.

Niemand kan dat tegenwoordig van het Midden-Oosten zeggen. Ook was er nooit een risico dat de Vietnamese communisten, of Saddam Hussein, de Amerikanen in hun eigen land zouden aanvallen. De Amerikanen, Britten en Spanjaarden weten allemaal uit eigen ervaring dat dit niet geldt voor Al-Qaeda en zijn bondgenoten. De dreiging van het islamitisch terrorisme moet zeer serieus worden genomen – serieuzer dan enig ander veiligheidsvraagstuk waarmee Amerika wordt geconfronteerd.

Helaas richt politiek links, in de overtuiging dat de terreurdreiging wordt overdreven, een groter deel van zijn aandacht en kritiek op de Amerikaanse regering dan op de dodelijke vijanden van het land.

Intussen heeft de oorlog van de regering-Bush in Irak tijd en energie verkwist, de haat onder moslims jegens de VS doen toenemen en een voedingsbodem voor terreur geschapen. Een oorlog met Iran zou deze vreselijke vergissing op nog grotere schaal herhalen.

Daarom moeten we ons concentreren op Al-Qaeda en zijn bondgenoten in de wereld van het sunnitische islamitisch extremisme. Dat zijn de mensen die 9/11 op hun geweten hebben en duizenden Amerikanen hebben gedood. Zij proberen massavernietigingswapens in handen te krijgen, en als ze daarin slagen en ze die kunnen inzetten, kunnen ze wreedheden uitvoeren die veel erger zijn dan 9/11 – en niet alleen tegen ons, maar tegen al hun vijanden.

De Russen, de shi’itische moslims in Irak en Pakistan, en de slachtoffers van de Talibaan in Afghanistan zijn zich daar maar al te goed bewust van. De islamistische terroristen zijn tevens onze gevaarlijkste vijanden, omdat ze ons tot zelfvernietiging kunnen aanzetten.

We hebben in de jaren na 9/11 al gezien hoe die terreuraanval de Amerikaanse regering en het Amerikaanse leger tot daden en argumenten heeft gebracht die eerdere generaties Amerikanen ondenkbaar hadden gevonden.

Deze daden hebben het imago van de Amerikaanse democratie in de wereld besmeurd. Je huivert bij het denken aan de gevolgen voor de Amerikaanse democratie wanneer een nieuwe terreuraanval plaatsheeft.