Sjezende locomotieven

In de aanloop naar Sinterklaas speelt Hendrik Spiering nieuwe bordspelletjes. Vandaag een spel met treinen en een met metro’s.

Het spel Ticket to ride is gewoon een wonder. Er zijn toch al zó veel trein-, route- of reisspellen, waarom zou je een nieuw verzinnen? Waarom zou zo’n nieuw reisspel leuk zijn? Waarom? Als ik thuis de kast opendoe, zie ik al zomaar vijf reisspellen liggen: Reis door Europa, Trans America, Expedition, London Game, Elfenland. De een nog leuker dan de ander. En toch, met Ticket to Ride verschijnt zomaar een nieuw spannend, mooi en leuk spel dat al die andere naar de kroon kan steken.

Waarom toch? Eigenlijk doe je in Ticket to Ride weinig meer dan met locomotieven door Europa rauzen, zo voelt het. En dan gauw nog een keer. Het bezoek ging het zeker zelf ook kopen, altijd een teken van succes. Er zijn veel geheimen voor dat succes. Ten eerste is het spel prachtig uitgevoerd, met veel fel gekleurde plastic treintjes en fraai getekende treinkaartjes waarmee je je op het mooi grote bord allerlei spoorlijnen kan toe-eigenen. Maar een tweede aardigheid is dat het tot het laatst toe spannend blijft. Omdat niet echt héél duidelijk wordt wie de meeste punten zal halen. Zoals het hoort in ieder rechtgeaard treinenspel heeft iedere speler geheime opdrachten: als ‘leg een verbinding tussen Kopenhagen en Ezurum’ (21 punten!) of tussen ‘Amsterdam en Pamplona’ (7 punten). Dat kan veel punten opleveren, bij de eindtelling. Maar een ander geheim van succes is dat het verhaal zo heerlijk klopt van het spel, lekker sjezen met locomotieven. Van hot naar haar, van Petersburg naar Brest, van Petrograd naar Zagreb. En het is zo spannend. Kan je de kortste weg naar je doel snel opkopen, of moet je een gruwelijke omweg maken? Gelukkig levert ieder spoor punten op. Soms heb je geluk, soms heb je pech, maar het spel gaat verder.

Nou ja, je zou dus bijna vergeten dat er ook nog een ander nieuw reisspel is verschenen, met een heel andere sfeer en minder hilarisch leuk, maar toch erg aardig. Metro heet het en daar gaat het ook over. Het lijkt in de verte een beetje op het Magische Labyrint, want je moet ook doolhofachtige kaarten leggen op een groot bord, alleen verschuiven ze niet meer. Je moet zo lang mogelijk routes leggen tussen stations, waarvan er vele zijn. Het spel is zo overtuigend dat je je nauwelijks afvraagt waarom je op deze vreemde grondslag een metronet zou willen opbouwen. Een groot voordeel is dat de spelregels in een paar minuten duidelijk zijn. De kast met routespellen wordt steeds voller.

Ticket to ride, uitgave Days of Wonder ca. € 40, 2 tot 5 spelers, vanaf 8 jaar, ca. 60 min. Metro, uitgave Queen Games, ca € 20- 2 tot 6 spelers, vanaf 8 jaar, ca 45 min.