Muziekles

Met verbazing en ook enige ergernis las ik het artikel Proeven met je oren (W&O, 7 oktober). Mijn ergernis geldt niet de muzieklessen op zich, wel dat er hier met overheidssubsidie een lesmethode is ontwikkeld. Zo`n tien jaar geleden al maakte ik kennis met een methode waarbij door middel van een videocamera in combinatie met een computer een driedimensionale ruimte werd gedefinieerd. Zie het als een driedimensionale muis. Bewegingen van kinderen - verstandelijk gehandicapte kinderen in dit geval - werden geregistreerd en omgezet in beelden en muziek op een groot filmdoek. De leerkrachten waren enthousiast omdat de kinderen daardoor werden uitgenodigd om op allerlei manieren te bewegen, terwijl ze dat normaal gesproken niet zo deden. Hierdoor konden de vakleerkracht muziek en de vakleerkracht lichamelijke oefening heel goed samenwerken en voor de leerlingen waren de lessen op die manier dubbel plezierig en dus dubbel functioneel.

Hoewel er op enkele onderwijstentoonstellingen - ondermeer de NOT - demonstraties gegeven zijn, hebben kennelijk de juiste mensen de demonstraties niet bijgewoond. Natuurlijk zijn boeken voor iedereen duidelijk en is een project als hierboven een stuk moeilijker te begrijpen, maar van een overheid had ik dan toch een iets meer vooruitziende blik of meer kennis verwacht. Door geldgebrek kon men niet verder en nu is er alleen nog een klein project voor peuterspeelzalen in ontwikkeling. Hoe is het toch mogelijk dat het ene project wel steun krijgt en het andere niet, en dat zo`n fantastisch project gewoon stilgelegd moet worden omdat degenen die de ideeën en de kennis hebben, gewoon niet gesteund worden of niet over de juiste relaties beschikken? Voor mij betekent het stilleggen van dit project een gemiste kans.