Gitzwarte dubstep

Kode 9 + The Spaceape:Memories Of The Future (Hyperdub, distr. Lowlands Distribution)

*****

Een diep heiend geluid in slow motion, langdurig doordreunende echo’s die een zwaar paranoïde bui doen vermoeden en dan: ‘September my cousin blew up a big spliff…. for the very first time…. now he’s burning rocks… it’s june.’ Apocalyptische woorden van een zware, slepende stem in een vagelijk Jamaicaans accent. Welkom bij Kode 9 + The Space Ape. We zijn in de gitzwarte zone van de dubstep, de Zuid-Londense stroming die dit jaar als de nieuwe sensatie op dance-gebied werd binnengehaald.

Dance? Wie nooit een dubstep-feest meemaakte, waar de intense sub-bassen de veters losrammelen, zal zich moeilijk kunnen voorstellen hoe hierop te dansen valt. Dubstep is zwaar, diep, donker, traag, en het werk van Kode 9 is van al die eigenschappen de overtreffende trap. Maar Memories Of The Future is vooral zo’n beklemmende ervaring omdat de muziek een immense beeldende kracht heeft, waarin doorrookte paranoia en duistere associaties iets over het leven in het enge hier en nu proberen te zeggen.

Het geheime wapen van Kode 9 is The Space Ape: een ‘mc’ met een stroperige, dreinende dictie die wel iets wegheeft van Linton Kwesi Johnson of van Prince Far I, die meest oudtestamentisch klinkende aller Jamaicaanse ‘deejays’. Bij eerste beluistering klinken zijn bijdragen eentonig, een euvel dat ook de mixplaat Dubstep Allstars Vol. 3 bedreigde. Maar het samenspel tussen de voordracht van The Space Ape en de verduisterde soundscapes van Kode 9 leidt al snel tot een onontkoombare verslaving. Van de martiale blazers op Nine Samurai (gesampeld van de soundtrack van Kurosawa’s Seven Samurai) tot de uitgebeende dub van Victims, van de perverse ode aan Jamaica in Kingstown tot het dreigende gefluister in Correction: het suist door je hoofd en zuigt zich onverbiddelijk vast, als het alien virus waar ons welsprekende aapje het zo graag over heeft.

Het citaat uit het begin van deze recensie is geplukt uit Sine, een uiterst vrijzinnige bewerking van Prince’s apocalyptische Sign Of The Times van bijna twintig jaar terug. De watjes die over die tijd zo vaak de uitgesleten metafoor ‘dansen op de rand van de vulkaan’ van stal halen, zullen bij onverwachte blootstelling aan deze hyperactuele, angst en vreze verklankende geluidsschilderingen van schrik pardoes over de rand kukelen.

JACOB HAAGSMA