Column

Babybottenbreker

Prachtig scrabblewoord. Babybottenbreker. Tot een maand geleden bestond het woord niet. Ik combineer deze nieuwe hobby met mijn tournee. Eerst zat ik nog te schrijven in Amsterdam en bezocht stiekem het VU-ziekenhuis en het AMC. De sensatie is de knak, het huilen en dan zorgen dat je ongezien wegkomt. Gisteren had ik veel succes in Tilburg en komende week moeten de ziekenhuizen van Hoofddorp, Weert en Veldhoven goed op hun zuigelingen letten. Voor de rest van de tournee: zie mijn website www.youp.nl. Leuk voor de campagneleiders van de politieke partijen. De lijsttrekker op de foto met een gebroken baby! Zit wel een voorpaginaatje in.

Lijsttrekken. Wat een kinderachtige bezigheid. Een paar weken spiegelloos leven. Campagne voeren is er voor zorgen dat het volk de komende vier jaar de politiek nog meer wantrouwt dan men al deed.

Rutte heeft het van allemaal het zwaarst. Deze week morde zijn achterban dat hij wat harder moest overkomen. Onmiddellijk sloeg hij bij Een Vandaag een grimmiger toontje aan. Geen toon, maar een toontje. En dat maakte het alleen maar grappiger. Je kreeg de slappe lach als je hem zag worstelen. Wethouder Hekking probeerde krachtig over te komen.

„Rechte rug en heldere blik”, bonkte het in zijn volle hoofd. Maar het zit niet in zijn karakter. Mark is lief en veel te beschaafd. Een soort D66’er. Voor elk lijsttrekkersdebat haalt zijn moeder een kam door zijn haar en veegt ze wat kruimels van zijn mond.

Als ik zijn imagostyliste was dan had ik hem van het begin af aan heel anders in de politieke markt gezet. Geen suffe klusjes als bejaarden aaien, maar handen uit de mouwen en benen in de lieslaarzen. Op naar de Waddenzee! Paarden van de kwelder redden! Dat was nou een mooie foto geweest. Cowboy Mark op Friese safari. Met hoed en lasso. Dat is heel wat anders dan vanuit een muffe vrijgezellenflat een wezenloos ‘goedemorgen’ in je webcam stamelen.

De grootste klap kreeg Mark deze week van Gordon.

„Als er een links kabinet komt, ga ik emigreren”, vertelde het zangwonder in een interview. Dit zijn negen zetels voor de SP en vier voor Femke. Dankjewel Gordon.

Wie de verkiezingen gaat winnen? Balk! Met vlag en wimpel. Ik las deze week een zogenaamd door hemzelf geschreven artikeltje in De Telegraaf en dat was net zo gênant als dat abominabele brievenboek van hem. Maar wel helemaal op het kleuterniveau van de gemiddelde Telegraaflezer. Op zijn hurken kwettert hij een blind nationalisme. JP is zo kinderlijk trots op ons vaderland. Ik durf te wedden dat dat stukje hem zeker drie zetels oplevert.

Zal trouwens wel blij zijn als de verkiezingen voorbij zijn. En mijn oude oom Henk zeker. Die is drieënnegentig en zit in een verzorgingshuis. Maandag zat hij daar ontspannen in zijn rolstoel op de lift te wachten om naar het café te gaan. Voor hij het wist, werd hij door een lijsttrekker naar de uitgang geduwd. Door de vele flitsen kon hij niet zien wie het was. Binnen de kortste keren zat hij in zo’n debielenbusje. Hij wilde dat niet en vloekte. Hij moest jenever tanken en niets anders dan dat. Een woordvoerder zei tegen een paar journalisten dat die laatste oude Amsterdammers nog zo lekker authentiek kunnen schelden. Heerlijk. Ze gingen met het hele campagneteam en een stuk of wat oudjes naar Apenheul. De dienstdoende lijsttrekker reed het busje tot om de hoek van het tehuis en daar zou het stuur worden overgenomen door een verpleegkundige. Door een misverstand bleef het busje echter een uurtje staan. Mijn oom bleef schelden, werd uit het busje gezet en vergeten. Tot ‘s avonds elf uur heeft hij in een zijstraat gediscussieerd met de glasbak. Wat hij het ergste vond? Dat die glasbak uit zijn bek stonk. Die alcohollucht! Daar kreeg ie dorst van. Wel fijn dat het stevig regende, zodat hij zijn wekelijkse douchebeurt niet hoefde te missen. Zacht murmelde hij dat als hij die lijstrukker in zijn poten kreeg hij hem al zijn botten zou breken. Gelukkig is het bijna 22 november. Dan is het voorbij en mag hij weer lekker op de wachtlijst.