24 uur op Utrecht Centraal

Op het station brengt Joep Habets etend de dag door

De wind trekt aan, de bladeren vallen weer, dus een gedwongen verblijf de klok rond op het Centraal Station in Utrecht is niet eens zo’n onwaarschijnlijke gedachte. Om nog maar niet te spreken van stakingsacties, stroomstoringen, draadbreuk en seinfeilen. Je hoeft er in elk geval niet te verhongeren, wie onbevangen de stationshal betreedt krijgt de stellige indruk dat het verkoop van voedsel de kernactiviteit van NS is.

Het is geruststellend te weten dat Burger King al om negen uur ’s morgens open gaat. Mocht een Big Whopper als ontbijt wat zwaar op de maag liggen, bij C’est du pain kun je al veel eerder terecht. C’est du pain verraste onlangs met de introductie van vier nieuwe, echt smakelijke broodjes, zoals desembrood en boule aux noix.

Voor versgeperst sinaasappelsap moet je evenwel bij Shakie’s zijn. Shakie’s is voor de trendy eter met een biologische dan wel vegetarische inslag die bijvoorbeeld van pompoensoep met komijn en bosuitjes houdt. De conventioneel ingestelde eter kan terecht bij het café met terras. De bediening is attent, de sfeer is rustiek en de thee is van middelmatige kwaliteit. Wat meer ambities lijkt Café T espresso te hebben en misschien is het ook wel beter, maar wat oogt het er slordig.

Smullers verzorgt de vette hap uit de frituur, Pizza Hut de bijna even vette pizzaslices en Tiny Tokio het Japans gezond. Voor een ‘gewone’ maaltijd moet je in De Tijd zijn, de voormalige stationsrestauratie. Je kunt er de hele dag met alle soorten van trek terecht. De vormgeving heeft veel aandacht gekregen, met succes is het oubollige van de doorsnee stationsrestauratie bestreden.

Mijn eerste kennismaking met het eten, een paar maanden geleden, was minder succesvol. Hoewel de spaghetti Bolognese, door de bediening bollonaise genoemd, stond aangekondigd als ‘Italiaans voor gevorderden’ was het al dente koken nog niet tot de keuken doorgedrongen. De zwetende vierkante snippers ‘verse Parmeggiano’ smaakten nergens naar en feitelijk was aan het hele gerecht behalve de peperige nasmaak helemaal niets te proeven.

Tijd voor een revanche? Van de twintig bezette tafeltjes zijn er bij mijn binnenkomst vijf voorzien van een bestelling, aan de rest van de tafeltjes wordt gewacht. En gewacht. In het kwartier dat ik er verblijf is aan één tafeltje een bestelling opgenomen, is twee maal gezegd ‘ik kom eraan’ en heeft een serveerster met twee koppen koffie zoekend rondgewaard om ze op de bestemde plaats te krijgen. De drie man sterke bediening loopt van het ene naar het andere beeldscherm en kijkt onderwijl strak over de hoofden van de gasten heen. Na een kwartier besluit ik me dit amateurisme niet langer te laten welgevallen en vertrek.

Noodgedwongen neem ik mijn toevlucht tot een troostboterham, een sandwich met eiersalade en bacon. De vernieuwde Kiosk – open en fris, een echte verbetering – wordt bemand door een buitengewoon vriendelijke jongen. Was de sandwich maar net zo goed als hij vriendelijk is. Al valt die voor een voorverpakte sandwich bepaald niet tegen. Spijtig alleen dat er in de eiersalade een vleugje zoet zit. Op de verpakking staat zo vaak ‘vers’ dat het achterdocht opwekt. Het is onthullend te lezen dat de sandwich nog een week lang ‘vers’ blijft. Hoe moet zo’n boterham na een week niet smaken? Net zo vers als een trein met een half uur vertraging op tijd is.