Twee bosjes bloemen van het ongezellige soort

Vier dranghekken stonden in een vierkant op de stoep en daarnaast was een bord neergezet. „Deze plek wordt om 23.00 uur opgeheven”, stond er op het bord. Ik vroeg me af hoe je dat deed, een plek opheffen, maar de gemeente Amsterdam kan veel.

De plek die om elf uur ’s avonds opgeheven zou worden, was de plek waar Theo van Gogh was vermoord. Er was een tijdelijk herdenkingsoordje van gemaakt door de gemeente. Rond negen uur ’s morgens wandelde ik erheen door de stromende regen. Ik trof er drie fotografen, een radioverslaggever en een cameraploeg. En twee bosjes bloemen, van het ongezellige soort. Het leek alsof de bloemenleggers, die alweer verdwenen waren, de helft van de boeketjes zelf hadden gehouden.

Met mijn zwarte winterjas en mijn zwarte paraplu ging ik bij de twee bosjes bloemen staan . Achter mij hoorde ik heftig geflits. Ik realiseerde me dat ik een stemmig plaatje moest vormen. Jonge vrouw in het zwart. Misschien een van de vele weduwes Van Gogh? Snel ging ik verderop onder de luifel staan.

Een man van RTV Noord-Holland kwam met een microfoon op mij af. „Mag ik u wat vragen? U bleef echt even stilstaan, hè? Daarnet”, zei hij stemmig. Ik bekende dat het professioneel stilstaan was. De verslaggever zette zijn bandrecorder weer uit. „Ik sta hier al sinds kwart voor acht”, zei hij. „Er is een vrouw in een auto langsgekomen, en die legde een bosje bloemen neer. Toen reed ze weer weg.” Niet erg radiogeniek.

Gelukkig naderde daar ineens een moslimvrouw op een scootmobiel. „Een vrouw met een hoofddoek!”’ riep de man van RTV Noord-Holland. De fotografen ging los. De moslimvrouw op de scootmobiel scootmobielde snel verder.

Ik dacht aan twee jaar geleden, toen hier een bloemenbrievenwaxinelichtjeszee ontstond en er tussen buurtbewoners allerlei multiculturele straatdebatjes losbarstten die het erg goed deden op tv. Bebaarde moslim en blanke Tokkie vinden elkaar in goed gesprek, dat werk.

De verslaggever van RTV Noord-Holland had toch nog iemand te pakken: een shagrokende man in een leren jas. „Hij is hier speciaal naartoe gekomen om een kwartier stil te staan”, kwam de verslaggever mij erna melden. „Heel mooi, hoe hij dat vertelde.” De verslaggever kon naar huis. Kort nadat hij weg was, vertrok ook de shagrokende man. Hij had zijn herdenkingskwartier niet vol gemaakt.