De baard van houtwol

Luistergoed. Het ultieme Sinterklaas Luisterboek. 2 cd’s, luisterduur 2 uur. Voorgelezen door Erik van Muiswinkel. Gratis te verkrijgen bij aanschaf van een luisterboek t/m 12 nov.

Het lijkt een merkwaardige keuze om voor Sinterklaasverhalen te kiezen ter promotie van het Luisterboek (de week van het Luisterboek ging woensdag van start). Los van het feit dat het gelukkig nog wat vroeg is voor de Sint, wek je ook de indruk geen keuze te kunnen maken in de doelgroep. Richt je je in de week van het Luisterboek nu op volwassenen, thrilleraanbidders of kinderen?

Enkele luisterboekuitgeverijen sloegen de handen ineen en kozen voor een tussenweg voor kinderen én volwassenen. Het is even schrikken wanneer de cd begint met Sinterklaas en de Hoofdpiet die het eerste verhaal – ‘De heerlijkste 5 december in vijfhonderdvierenzeventig jaar’ van Annie M.G. Schmidt – introduceren, maar wat volgt is een leuke mix. Erik van Muiswinkel doet zijn masker als Hoofdpiet af en leest verhalen van Annie M.G. Schmidt, Mies Bouhuys en Godfried Bomans, waarbij de affiniteit duidelijk bij de laatste ligt.

Handig ingedeeld is de eerste cd voor de kinderen die nog in Sinterklaas geloven waarop rampverhalen met onder meer de stoomboot en het verdwenen boek centraal staan. Het tweede deel bevat alleen verhalen van Godfried Bomans: Kleine Catechismus voor St. Nicolaas (eerder verschenen in Enige richtlijnen voor bisschoppen en andere verhalen). Traumatische herinneringen aan een sadistische neef die elk jaar met houtwol in de baard voor Sinterklaas kwam spelen, worden afgewisseld met de Sinterklaas op het Spaarne in Haarlem. Elders draait het om de Sint zelf die elke ochtend stiekem even in de schoen kijkt om te zien of er wat in zit, om vervolgens teleurgesteld de lege schoenen aan te trekken. Een Sint ook die in elk hotel alle gasten zegent met een kruisje op het voorhoofd, of bij de bisschopbroeders langsgaat. Ondertussen worden ook enkele mysteries opgelost als hoe Sinterklaas op meerdere plaatsen tegelijk kan zijn, en krijgen we antwoord op de vraag of hij wel naar de kerk gaat.

Natuurlijk zijn de verhalen van Bomans geestig en geschikt voor een luisterboek; – dat geldt ook voor de verhalen van Bouhuys en Schmidt – maar wat opvallend is, is dat Van Muiswinkel nergens de grappigste probeert te zijn. Geen typetjes of gedoe om Bomans te overtreffen, maar gewoon de tekst in zijn waarde laten.

Sla kortom de eerste track even over en luister de tweede cd niet in het bijzijn van kinderen.