Avonturen van Herman Brood: rock ’n roll-beest

Dany Lademacher: Wild Romance. Een fijne hel. Uitgeverij 521, 160 blz. €16,90

Dany Lademacher was de gitarist van Herman Brood in zijn band The Wild Romance tijdens Broods gloriejaren in de tweede helft van de jaren zeventig. Lademacher zorgde voor de romantiek, terwijl Brood het wilde gedeelte van de bandnaam voor zijn rekening nam. Grootgebruik van drugs en alcohol gaf Brood weliswaar vleugels – toen nog wel – maar junks leven altijd in een eigen wereld, die in het teken staat van de hoogstpersoonlijke roes. Dat Broods muziek toch zo communicatief was, is voor een belangrijk deel de verdienste van Lademacher, die zich beperkte tot enkele lijntjes coke per maand. En dan hebben we het nog niet over zijn inbreng als coauteur van klassieke Broodplaten als Sphritz en Cha-Cha.Brood gaf in die tijd een enorme adrenaline-injectie aan de Nederlandse popmuziek, en misschien nog belangrijker: een grootstedelijk gevoel van vrijheid, geïnspireerd op zijn mythische beeld van de Verenigde Staten. Daar kwamen al zijn grote voorbeelden vandaan (van Little Richard tot Lenny Bruce). Brood gooide de luiken open, ook voor veel andere bands. Dat hij in de laatste tien jaar van zijn leven vrijwel alleen nog als mediafenomeen en troeteljunk bekend stond, had hij in de eerste plaats aan zichzelf te wijten. Toch doet dat beeld hem onrecht. De muzikant Brood dreigt te worden vergeten, omdat de, vaak ranzige, avonturen van het stoere Rock ’n Roll-beest al het andere overschaduwen. Veelschrijvers over Brood als Bart Chabot en Martin Bril zijn vooral geïnteresseerd in de ‘levenskunstenaar’, en zijn dramatische sprong van het Amsterdamse Hilton. De muziek komt er vaak bekaaid af. Van serieuze belangstelling is bij Bril geen sprake. Hij kwam kort geleden in de Volkskrant tot de conclusie dat die hele Brood bij nader inzien niks voorstelde, waarmee hij met terugwerkende kracht alles wat hij daarvoor over hem schreef onderuit haalde. Als de journalistieke bron opdroogt, is er kennelijk niks meer meer aan.

Dany Lademacher heeft nu zijn herinneringen aan Brood opgetekend in Wild Romance. Een fijne hel. Helaas vertelt ook Lademacher vooral stoere verhalen. Chaotische taferelen met fans, smerige oefenlokalen, problemen met de politie door seks met minderjarige groupies; dat werk. Lademacher zegt wel iets over de ‘magie’ van de Wild Romance, als de band eenmaal op stoom kwam (‘Zoiets is niet te beschrijven’). Maar daar zou toch meer over te vertellen zijn. De bescheiden hit I don’t need you is volgens Lademacher het beste dat hij samen met Brood heeft geschreven. ‘Althans zo denk ik erover, en hoogst waarschijnlijk ben ik de enige.’ Maar hoe ging het songschrijven precies in z’n werk? Een sympathiek boekje, dat wel, maar toch vooral een gemiste kans.

Peter de Bruijn