Sierlijke luchtsprong is voor dolfijn gebarentaal

Tuimelaars maken sierlijke luchtsprongen om elkaar iets duidelijk te maken. Dat concludeert de Nieuw-Zeelandse zoöloog David Lusseau in het vakblad Behavioural Processes na bestudering van wilde dolfijnen in Doubtful Sound, een fjord in Nieuw-Zeeland.

Lusseau volgde dolfijnenscholen in meer dan zeshonderd observatiereeksen van gemiddeld iets meer dan een kwartier. Hij toont dat verschillende soorten sprongen statistisch te koppelen zijn aan verschillende hoofdcategorieën van het gedrag: oriëntatie, verplaatsing, sociale interacties en gevechten.

Bepaalde sprongen kondigen de overgang naar ander gedrag aan. Zo lijken dolfijnen luchtsprongen waarbij zij geheel uit het water komen en op hun zij landen, te gebruiken om soortgenoten te laten weten dat zij zich willen gaan verplaatsen.

Omgekeerd is het gedrag waarbij een dolfijn ondersteboven onder het wateroppervlak zwemt en krachtig met zijn staart plat op het water slaat, voor de groep een teken om te stoppen met zich verplaatsen en over te gaan tot sociale interacties.

Dolfijnensprongen zijn volgens Lusseau stemloze boodschappen aan soortgenoten in dezelfde groep. Deze non-vocale communicatie kan over een afstand van enkele tot honderden meters begrepen worden.

Het geluid van de sprongen of de klappen op het water draagt veel minder ver dan de gebruikelijke communicatie met klikken en fluittonen. Volgens Lusseau is dit soort communicatie van belang om te voorkomen dat de bedoelingen van de dolfijnen door andere groepen dolfijnen worden afgeluisterd, of dat zij hun aanwezigheid en positie verraden aan hun prooidieren of natuurlijke vijanden.