Een ingehouden eenzame wolf

Concert: George Michael. Gehoord: 1/11 Ahoy', Rotterdam. Herhaling: 2/11, 4/11 aldaar.

In een tijd dat een beetje popster zich tijdens optredens tot middelpunt maakt van Cirque Du Soleil-achtige spektakels, is kiezen voor soberheid een statement. Wat verwacht je van George Michael, de man die zo’n hekel heeft aan optreden dat hij nu voor het eerst sinds achttien jaar pas weer op tournee is – showballetten, bewegende decorstukken? Er was niets van dat al. Michael stond gisteravond in Ahoy’ op een leeg podium. Zelfs de muzikanten en de achtergrondzangeressen waren weggestopt in een ijzeren kast van drie etages tegen de achterwand.

Voor George Michael draait het om de muziek, zoveel was duidelijk. En gelijk heeft hij, want zijn muziek is ongehoord meeslepend, vernuftig en zoetgevooisd. Met ballades zo prachtvol navrant dat ze het aanstekerimago van dit genre direct om zeep helpen, en dansnummers met heupwiegende souplesse in één langgerekte ‘sexual healing’-deining. Dit alles uitgevoerd door uitstekende muzikanten. Verleiding met een grote V.

Dan is het verrassend te ontdekken dat Michael géén verleider is. Zo vrij als zijn stem zich kronkelt, zo ingehouden is hij zelf. De inmiddels 42-jarige ster, in zwart kostuum en met halfdoorzichtige zonnebril, loopt van links naar rechts over het toneel, maakt handgebaren om het publiek op te zwepen, maar lijkt het liefst te zingen vanaf zijn barkruk, alsof hij in een kleine zaal staat, en niet voor een publiek van achtduizend man. Zijn ongemakkelijkheid als performer werd benadrukt door het ontbreken van een groep muzikanten om hem heen. Die zaten achter in die kast.

Voor dit 25-jarig jubileum zong hij de hoogtepunten uit zijn oeuvre: van Jesus To A Child, kerstdraak Careless Whisper en Father Figure, tot dansbaar met Outside, Amazing en Freedom. Dat Michael ook oog heeft voor de wereld om hem heen bleek even in het anti-oorlogsnummer Shoot The Dog, waarin een reusachtige opgeblazen Bush-pop werd bevredigd door een kleine Engelse buldog. Toch was George Michael hier, temidden van achtduizend fans, vooral de eenzame wolf, die de kloof tussen zijn introverte aard en zijn feestelijke muziek niet makkelijk overbrugt.