Samen naar school of soort bij soort?

Scholen moeten in 2010 alle leerlingen accepteren, óók gehandicapte en moeilijk opvoedbare kinderen.

Schandalig! School én kind worden daar slechter van.

Basisscholen moeten per 2010 openstaan voor „alle kinderen”, zo luiden de nieuwe plannen van minister Van der Hoeven (Onderwijs, CDA) en haar beleidsmakers. Of het kind nu gehandicapt is, onmogelijk gedrag vertoont of anderszins buiten de reguliere boot valt: het kind moet worden ingeschreven aan een reguliere basisschool.

Minister Van der Hoeven moet zich schamen! Dit beleid is een wanvertoning en getuigt van een gebrek aan inzicht en inlevingsvermogen van hen die het beleid uitstippelen.

Scholen ondervinden dagelijks de uitwassen van een maatschappij die op drift is geraakt. Gebroken gezinnen, halfslachtige opvoeding, toenemende agressie en, niet zelden, problemen die gerelateerd zijn aan culturele verschillen: leerkrachten hebben er hun handen vol aan.

Grote delen van de opvoeding moeten door de school worden verzorgd. Er heeft zich een enorme verschuiving voltrokken van huis naar school. De leerkracht is meer maatschappelijk werker dan lesgevende, zeker in de grotere steden met de daarbij behorende problematiek. De vuile was wordt niet vaak buiten gehangen, toch betekent lesgeven op veel scholen voornamelijk overleven. Steeds meer worden de leerkrachten aangesproken op zaken, die er – eigenlijk – onderwijskundig niet toe doen.

Het plan is uitgedacht door lieden, die geen enkel oorzakelijk verband zien tussen maatschappij en school. Die absoluut geen weet hebben van wat er nu al speelt. Aan de huidige basisschoolpopulatie kunnen niet nog eens gehandicapte en moeilijk opvoedbare kinderen worden toegevoegd. Niets ten nadele van deze kinderen. Integendeel!

De reguliere basisschool kan hun juist te weinig bieden, waardoor zij nog meer op achterstand geraken. De leerkrachten, die dus hun handen al meer dan vol hebben, zijn niet gespecialiseerd in onderwijs voor kinderen die een ander soort hulp behoeven. Zij raken zo in een neerwaartse spiraal van onmacht en stress. Bovendien zal het hulpbehoevende kind uiteindelijk de rekening gepresenteerd krijgen: onvoldoende gespecialiseerde hulp en nog meer moeilijkheden op het gebied van ontwikkeling en maatschappelijke acceptatie.

Ouders van kinderen met een handicap, die juist gespecialiseerd onderwijs broodnodig hebben, zouden massaal de straat op moeten gaan om te protesteren tegen zo’n apert slecht beleid. Natuurlijk is het voor ouders geweldig als hun kind naar ‘een gewone basisschool’ mag gaan. Ik waarschuw: dit is een schijnwerkelijkheid! Het kind krijgt nimmer de steun zoals deze door collega’s van het speciaal onderwijs kan worden aangereikt. Nooit! Die deskundigheid bezit de reguliere leerkracht niet. Het wordt een beleid van pappen en nathouden. Daar is het kind met achterstand niet bij gebaat.

Dit probleem kan ook niet ondervangen worden met wat aanpassingen en een zak geld (het rugzakje). Er is geen deskundigheid, nauwelijks tijd en er zijn al genoeg andere problemen. Dit plan is gewoonweg discriminerend voor kinderen met een lichamelijke en/of verstandelijke handicap. Zij hebben de meeste hulp nodig, maar worden afgescheept met een stuitend kortzichtig wanbeleid.

Tenslotte hebben we nog de kinderen met buitensporige gedragsproblemen. Eén kind met dat soort gedrag kan een hele groep op tilt zetten. Het onaangepaste gedrag zal orde en regelmaat als sneeuw voor de zon doen verdwijnen. Niet alleen het zich misdragende kind, maar ook het ‘gewone’ kind wordt slachtoffer van zo’n totaal verziekte sfeer.

Alle partijen zijn dus de dupe van dit plan. Het ergste is echter, dat ouders en kinderen een vals beeld wordt voorgehouden. Want, wat gaat er met het kind gebeuren ná de basisschool? Ik zal niet verbaasd zijn als het op een school voor Speciaal Voorgezet Onderwijs terecht komt.

Ronald Lamping is leerkracht in het basisonderwijs te Leidschendam.