Het multiculturele drama in de Franse CinéPremières

Ciné Premières. Frans Film Festival. 1 t/m 16 november. In: vier steden. Een deel van de films gaat ‘en route’ en is tevens te zien in de provincie Groningen. Info: www.cinepremieres.nl.

In tegenstelling tot de Nederlandse cinema maken ze in Frankrijk al een aantal jaren films waarin multiculturele zaken aan de orde worden gesteld. De tiende editie van het aan Franstalige cinema gewijde festival Ciné Premières laat er een aantal van zien. Aan het ene uiterste staat de komedie Travaux (Brigitte Rouän), waarin een Colombiaanse architect en een uitgelezen stel illegale bouwvakkers het huis verbouwd van een advocate. Het scenario voorziet eerst in chaos en ruzie om te eindigen in saamhorigheid en een schitterend verbouwd appartement. Daarna verschijnt de tekst: ‘Aan allen die de oversteek hebben gewaagd en ons leven hebben verrijkt’.

Het andere uiterste wordt gevormd door La trahison van Philippe Faucon. De film speelt zich af tijdens de Algerijnse burgeroorlog en laat de wederwaardigheden zien van een groepje gemengde soldaten: Fransen, Algerijnse Fransen en Algerijnen. De Algerijnen worden door de bevolking gezien als verraders van hun strijd voor onafhankelijkheid en de Algerijnse Fransen worden niet helemaal vertrouwd door de Franse soldaten en bevelhebbers. Zijn ze wel loyaal? Stappen ze niet over naar het FNL-bevrijdingsleger? Zodra er een kiem van wantrouwen is gezaaid, ontstaat er achterdocht en wantrouwen. Impliciet stelt Faucon de vraag hoe veel er is veranderd in veertig jaar. Is het optimisme dat een film als Travaux uitstraalt gerechtvaardigd?

Ciné Premières vertoont verder de stemmige en vakkundige boekverfilming Les âmes grises (naar Philippe Claudels Grijze zielen), het uiterst geestige en innemende Quand j’étais chanteur, met een zingende Gérard Depardieu, en voorpremières van de omnibusfilm Paris, je t’aime (20 regisseurs over 18 arrondissementen) en de ijzige psychologische wraakfilm La tourneuse de pages, met een prachtige rol van Déborah François. Een van cinematografisch interessantere films is L’année suivante, die op het Festival van Locarno werd bekroond als beste debuut, een stemmig portret van een pubermeisje die in het reine probeert te komen met de dood van haar vader. Uit alle beelden spreekt een immense eenzaamheid. Een ontdekking.